Το αλκοόλ έχει τη δική του σχέση με τον χειμώνα. Μια παράξενη αλχημεία ανάμεσα στη φωτιά και τη γεύση, στην προσμονή και την υπερβολή.
Το κρασί, όταν συναντά την κανέλα, το γαρίφαλο και το πορτοκάλι, αλλάζει χαρακτήρα. Το κονιάκ, το ουίσκι και το ρούμι κουβαλούν αρώματα άλλων τόπων. Το ρακόμελο και το γκρογκ θυμίζουν παλιές συνταγές επιβίωσης, τότε που η ζεστασιά ήταν περισσότερο ανάγκη παρά αισθητική επιλογή.
Κάθε ποτό έχει τη δική του μυθολογία. Άλλο γεννήθηκε σε αμπελώνες, άλλο ταξίδεψε με καράβια, άλλο βρήκε καταφύγιο σε ορεινά χωριά. Όλα, όμως, απέκτησαν μια θέση στις ανθρώπινες τελετουργίες.
Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό στο χρώμα ενός κεχριμπαρένιου ποτού, στο άρωμα των μπαχαρικών, στην αργή κίνηση του υγρού μέσα στο ποτήρι. Μια μικρή σκηνογραφία αισθήσεων, όπου ο χειμώνας γίνεται αφορμή για απόλαυση.
Κι ίσως εδώ να βρίσκεται η γοητεία τους: όχι στην ψευδαίσθηση ότι το αλκοόλ ζεσταίνει πραγματικά το σώμα -αντίθετα, αυξάνει την απώλεια θερμότητας- αλλά στην πολιτισμική του σύνδεση με τη συντροφιά, τη γιορτή και τη χαλάρωση.
Άλλωστε, δεν είναι όλες οι φωτιές φτιαγμένες για να ζεσταίνουν. Μερικές υπάρχουν απλώς για να φωτίζουν τη στιγμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου