17/11/26

Η Κοινοκτημοσύνη της απόλαυσης...



Υπάρχει μια ξεχωριστή ερωτική διάσταση στο να μοιράζεσαι ένα γλυκό. Όχι να το κόβεις στη μέση, να υπολογίζεις τις αναλογίες και να εξασφαλίζεις πως κανείς δεν αδικήθηκε. Αλλά να βουτάς το κουτάλι στο ίδιο κομμάτι, να πλησιάζεις το πιάτο, να συναντιούνται οι επιθυμίες στην ίδια μπουκιά.

Είναι μια μικρή τελετουργία οικειότητας. Μια γλυκιά παραβίαση της ατομικότητας, όπου η απόλαυση δεν χρειάζεται ιδιοκτήτη.

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως το δίκαιο είναι να πάρει ο καθένας το μερίδιό του. Αλλά ποιος είπε πως η δικαιοσύνη βρίσκεται πάντοτε στην ισότητα των μερίδων; Μερικές απολαύσεις δεν μετριούνται με γραμμάρια ούτε χωρούν σε μαθηματικές αναλογίες.

Το γλυκό αποκτά άλλη γεύση όταν το μοιράζεσαι. Όταν δεν σε απασχολεί αν έφαγες περισσότερο ή λιγότερο, αν πρόλαβες το τελευταίο κομμάτι ή αν άφησες την καλύτερη μπουκιά για τον άλλον.

Κι έχει μια ενδιαφέρουσα πολιτική διάσταση αυτή η μικρή καθημερινή πράξη. Σε έναν κόσμο που μας εκπαιδεύει να διεκδικούμε, να συσσωρεύουμε και να περιφρουρούμε όσα μας ανήκουν, το μοίρασμα ενός γλυκού μοιάζει με μια αθόρυβη άρνηση της ιδιοκτησιακής λογικής.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να έχουμε από ένα γλυκό ο καθένας. Είναι να μπορούμε να απολαμβάνουμε το ίδιο, χωρίς να χρειάζεται να το διεκδικήσουμε.

Και ίσως η μεγαλύτερη πολυτέλεια να μην είναι να έχεις ολόκληρο το γλυκό μπροστά σου, αλλά να μη θέλεις να το φας χωρίς τον άλλον.


Δεν υπάρχουν σχόλια: