Η Δεξιά έχει μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να κατασκευάζει ιστορικούς μύθους. Παίρνει ένα κονσερβοκούτι, του προσθέτει λίγο αίμα, αρκετή αντικομμουνιστική υστερία και το σερβίρει επί δεκαετίες ως ιστορική αλήθεια. Έτσι γεννήθηκε ο μύθος των κομμουνιστών που τάχα περίμεναν να καταλάβουν την εξουσία για να ανοίγουν κεφάλια με κονσερβοκούτια.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά βολική πολιτική εφεύρεση. Γιατί όταν δεν μπορείς να απαντήσεις στις ιδέες, κατασκευάζεις τέρατα. Όταν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις την κοινωνική διεκδίκηση, επιστρατεύεις τον φόβο. Και όταν η ιστορία δεν εξυπηρετεί την πολιτική σου, την ξαναγράφεις με τα υλικά της προπαγάνδας.
Μόνο που η ιστορία έχει και τη δική της ειρωνεία. Τα πραγματικά κονσερβοκούτια της κοινωνικής ιστορίας δεν βρίσκονται αποκλειστικά στα χέρια των επαναστατών. Βρίσκονται στα τραπέζια των φτωχών, στα συσσίτια των πολέμων, στα υπόγεια της Κατοχής, στις ουρές της ανεργίας. Εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αναγκάζεται να χωρέσει σε μια μεταλλική συσκευασία.
Και οι επαναστάτες; Αντί για κονσερβοκούτια, χρειάζονταν ανοιχτήρια. Ανοιχτήρια για να ξεβιδώσουν την υποκρισία, να τρυπήσουν την κοινωνική αμνησία, να ανοίξουν τις ερμητικά κλειστές κονσέρβες της εξουσίας. Γιατί μέσα τους δεν κρύβεται η κοινωνική ειρήνη, αλλά η εκμετάλλευση που έχει υποστεί συντήρηση.
Το αστείο είναι πως οι ίδιοι που τρομοκρατούν την κοινωνία με το φάντασμα της επανάστασης, δεν ενοχλούνται ιδιαίτερα από την καθημερινή βία ενός συστήματος που μπορεί να μην κρατά κονσερβοκούτι, αλλά διαθέτει τράπεζες, χρηματιστήρια, μηχανισμούς καταστολής και ολόκληρες στρατιές πρόθυμων διαχειριστών της φτώχειας.
Το κονσερβοκούτι, λοιπόν, έγινε ιστορικό επιχείρημα. Το ανοιχτήρι, όμως, παραμένει πολιτικό εργαλείο. Γιατί το πρόβλημα των εξουσιών δεν ήταν ποτέ ότι οι άνθρωποι κρατούσαν ανοιχτήρια. Ήταν ότι κάποια στιγμή αποφάσιζαν να ανοίξουν την κονσέρβα και να δουν τι πραγματικά υπάρχει μέσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου