Υπάρχουν φάρμακα που ανακουφίζουν το σώμα, λέξεις που παρηγορούν την ψυχή και μουσικές που ταξιδεύουν τη μνήμη. Υπάρχει όμως κι ένα ελιξήριο που δεν χρειάζεται συνταγή, δεν πωλείται στα φαρμακεία και δεν υπακούει σε δοσολογίες. Είναι το γέλιο.
Μια παράξενη αλχημεία που μετατρέπει για λίγο τη δυστυχία σε ελαφρότητα, την αμηχανία σε συνενοχή και το παράλογο της ύπαρξης σε αφορμή για γιορτή. Ένα αυθόρμητο ξέσπασμα που καταργεί τις αποστάσεις, απογυμνώνει τη σοβαροφάνεια και θυμίζει πως δεν γεννηθήκαμε για να περπατάμε διαρκώς με το βάρος του κόσμου στους ώμους.
Το γέλιο έχει κάτι επαναστατικό. Δεν αναγνωρίζει αξιώματα, δεν σέβεται ιδιαίτερα την εξουσία, δεν υποκλίνεται στην κοινωνική βιτρίνα. Μπορεί να γελοιοποιήσει έναν βασιλιά, να αποκαλύψει έναν αυτοκράτορα χωρίς ρούχα και να κάνει την ανθρώπινη ματαιοδοξία να μοιάζει με κακοστημένη θεατρική παράσταση.
Είναι η μικρή εξέγερση του ανθρώπου απέναντι σε όσα τον συνθλίβουν. Δεν εξαφανίζει τον πόνο, αλλά του αφαιρεί για λίγο την εξουσία. Δεν αλλάζει απαραίτητα τον κόσμο, αλλά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντί του.
Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό του ελιξηρίου: να μπορούμε να γελάμε χωρίς να αγνοούμε τη δυστυχία, να σαρκάζουμε χωρίς να χάνουμε την ευαισθησία μας, να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με σοβαρότητα, χωρίς να παίρνουμε τόσο σοβαρά τον εαυτό μας.
Γιατί ένας κόσμος που δεν γελά είναι ένας κόσμος που έχει αρχίσει να παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά.
Και τότε τα πράγματα γίνονται πραγματικά επικίνδυνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου