Χρώμα στη ζωή.

Η ζωή δεν είναι άσπρη ή μαύρη. Είναι ένας καμβάς που τον ζωγραφίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε ποτέ ποια θα είναι η επόμενη πινελιά. Άλλοτε με τα έντονα χρώματα της χαράς, άλλοτε με τις σκιές της απώλειας, κι άλλοτε με εκείνες τις παράξενες αποχρώσεις που γεννιούνται όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τα όνειρά μας.

Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν παντού μαύρο. Όχι επειδή η ζωή τούς στέρησε όλα τα χρώματα, αλλά επειδή έμαθαν να κοιτούν τον κόσμο μέσα από τις απογοητεύσεις τους. Κι άλλοι που επιμένουν να βλέπουν τα πάντα ροζ, μέχρι να ανακαλύψουν πως η αισιοδοξία, όταν δεν συνοδεύεται από επίγνωση, μπορεί να γίνει μια ακόμη μορφή τύφλωσης.

Η ζωή, όμως, δεν είναι ούτε διαρκής γιορτή ούτε ατελείωτο μνημόσυνο. Είναι η εναλλαγή. Είναι τα γέλια που ακούγονται μέσα σε δύσκολες μέρες, οι απρόσμενες συναντήσεις που αλλάζουν την πορεία μας, οι έρωτες που ανατρέπουν τις βεβαιότητές μας, οι φιλίες που αντέχουν όταν όλα τα υπόλοιπα καταρρέουν. Είναι κι εκείνες οι μικρές στιγμές που μοιάζουν ασήμαντες, μέχρι να περάσουν τα χρόνια και να καταλάβουμε πως ήταν τελικά οι σημαντικότερες.

Πότε άσπρα, πότε μαύρα. Πότε ήλιος, πότε συννεφιά. Πότε γελάμε με την καρδιά μας και πότε αναρωτιόμαστε πού πήγαν όλα όσα κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.

Κι όμως, ακόμη και το μαύρο έχει τη θέση του στον πίνακα. Χωρίς αυτό, το φως δεν θα είχε την ίδια ένταση. Χωρίς τις απώλειες, ίσως να μην καταλαβαίναμε την αξία της παρουσίας. Χωρίς τις δυσκολίες, μπορεί να μη μαθαίναμε ποτέ πόση δύναμη κρύβεται μέσα μας.

Το λάθος είναι να περιμένουμε να φύγουν όλα τα σύννεφα για να αρχίσουμε να ζούμε. Να αναβάλλουμε τη χαρά μέχρι να λυθούν τα προβλήματα, τον έρωτα μέχρι να βεβαιωθούμε πως δεν θα πληγωθούμε, τα όνειρα μέχρι να εξασφαλίσουμε πως δεν θα αποτύχουμε.

Μόνο που η ζωή δεν περιμένει να τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητές μας. Προχωρά. Κι εμείς, συχνά τόσο απασχολημένοι με το να προστατευτούμε από τις πληγές, ξεχνάμε να απολαύσουμε όσα δεν έχουν ακόμη χαθεί.

Γι’ αυτό χρειάζεται χρώμα στη ζωή. Όχι απαραίτητα εκείνο το εκτυφλωτικό, το επιτηδευμένο, το χρώμα της ευτυχίας που διαφημίζεται στις βιτρίνες και στα κοινωνικά δίκτυα. Αλλά το αληθινό χρώμα. Εκείνο που βρίσκεται σε ένα τραγούδι, σε ένα βλέμμα, σε μια θάλασσα, σε ένα ποτήρι κρασί με φίλους, σε μια κουβέντα που δεν χρειάζεται να τελειώσει, σε ένα χέρι που απλώνεται χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.

Και, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται το θάρρος να μη ζούμε με τα χρώματα που μας επιβάλλουν οι άλλοι. Να μη βάφουμε τη ζωή μας γκρίζα για να μη ζηλέψουν όσοι δεν τόλμησαν να τη ζήσουν. Να μη ντρεπόμαστε για τις επιθυμίες μας, να μη ζητάμε άδεια για τη χαρά μας και να μην παραχωρούμε στους άλλους το δικαίωμα να αποφασίζουν πόσο φως δικαιούμαστε.

Γιατί στο τέλος, όταν θα έχει πια τελειώσει ο χρόνος μας, κανείς δεν θα μας ρωτήσει πόσες μέρες περάσαμε χωρίς προβλήματα. Το ερώτημα θα είναι πόσες από αυτές τις μέρες νιώσαμε πραγματικά ζωντανοί.

Και τότε θα καταλάβουμε πως το μεγαλύτερο λάθος δεν ήταν οι μαύρες πινελιές που βάλαμε στον καμβά μας.

Ήταν τα χρώματα που κρατήσαμε στο κουτί, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή.

Μόνο που η ζωή δεν είναι πρόβα.