Η ζωή δεν έχει την ευγένεια να μας προειδοποιεί πότε αλλάζει χρώμα. Ένα πρωί ξυπνάς με την πεποίθηση πως όλα βρίσκονται στη θέση τους και το ίδιο βράδυ ανακαλύπτεις πως οι βεβαιότητές σου ήταν χτισμένες πάνω στην άμμο. Άνθρωποι που ορκίζονταν πως θα μείνουν, φεύγουν. Άλλοι, που δεν περίμενες τίποτε από αυτούς, στέκονται δίπλα σου όταν οι υπόλοιποι έχουν εξαφανιστεί.
Πότε άσπρα, πότε μαύρα. Κι ανάμεσά τους όλες οι αποχρώσεις που δεν μάθαμε να ξεχωρίζουμε.
Γιατί μεγαλώνοντας ανακαλύπτουμε πως ο κόσμος δεν χωρίζεται τόσο εύκολα σε καλούς και κακούς, σε νικητές και ηττημένους, σε έξυπνους και ανόητους. Οι άνθρωποι είναι αντιφατικά πλάσματα. Μπορούν να μιλήσουν για δικαιοσύνη και να αδικούν, να κηρύττουν την αγάπη και να μισούν, να υπερασπίζονται την ελευθερία τους και να γίνονται δεσμοφύλακες των άλλων.
Κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία: οι περισσότεροι δεν αλλάζουν χρώμα επειδή άλλαξαν οι ίδιοι, αλλά επειδή άλλαξαν τα συμφέροντά τους.
Στην προσωπική ζωή, το μαύρο μπορεί να γίνει άσπρο με μια συγγνώμη. Στην πολιτική, η ίδια συγγνώμη μπορεί να θεωρηθεί αδυναμία. Στην κοινωνία, η αδικία γίνεται ανεκτή όταν δεν χτυπά τη δική μας πόρτα. Και η υποκρισία βαφτίζεται ρεαλισμός, αρκεί να εξασφαλίζει μια θέση στο τραπέζι των βολεμένων.
Έτσι περνούν οι άνθρωποι από το ένα χρώμα στο άλλο, αλλάζοντας σημαίες, παρέες, ιδέες και συνειδήσεις, με την ευκολία που αλλάζουν πουκάμισο. Κι ύστερα αναρωτιούνται γιατί δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.
Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να ζούμε πάντα στα άσπρα. Ούτε να φοβόμαστε τα μαύρα. Είναι να μη χάνουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που αλλάζει το φως.
Γιατί η ζωή θα συνεχίσει να μας πηγαίνει πότε από τη χαρά στη λύπη, πότε από την επιτυχία στην αποτυχία, πότε από την ελπίδα στην απογοήτευση.
Το πρόβλημα δεν είναι πως η ζωή αλλάζει χρώματα. Είναι πως μερικοί άνθρωποι δεν έχουν κανένα δικό τους. Περιμένουν να δουν τι φοράει η εποχή για να ντυθούν ανάλογα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου