Η κάβα κι η καβάτζα του έρωτα.

Ο έρωτας θέλει την κάβα του και την καβάτζα του. Το πρώτο για να μεθάς, το δεύτερο για να επιβιώνεις όταν ξεμεθάς.

Στην κάβα φυλάμε όσα μας ζάλισαν: τα πρώτα φιλιά, τα σώματα που μυρίζουν ακόμη καλοκαίρι, τα μεθύσια της επιθυμίας, τις νύχτες που ο χρόνος έχανε τη δουλειά του και τα πρωινά που πιστεύαμε πως ο κόσμος είχε φτιαχτεί αποκλειστικά για δύο. Κάθε έρωτας αφήνει πίσω του μερικά μπουκάλια μνήμης. Άλλα τα ανοίγουμε στις επετείους, άλλα στις μοναξιές κι άλλα δεν τα αγγίζουμε ποτέ, γιατί ξέρουμε πως το περιεχόμενό τους έχει γίνει πια δηλητήριο.

Η καβάτζα, πάλι, είναι διαφορετική υπόθεση. Είναι εκείνο το κρυφό απόθεμα που κρατάμε για τις δύσκολες ώρες. Ένα τηλέφωνο που δεν διαγράψαμε, ένα όνομα που δεν ξεχάσαμε, ένα βλέμμα που ξέρουμε πως κάποτε μας περίμενε. Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που μας ποθεί, μια παλιά ερωμένη που δεν έκλεισε ποτέ εντελώς την πόρτα ή η βολική ψευδαίσθηση ότι, αν όλα πάνε στραβά, υπάρχει κάπου ένα καταφύγιο για το σώμα και τον εγωισμό μας.

Εκεί αρχίζει η ενδιαφέρουσα αντίφαση. Η κάβα συντηρεί τη μνήμη του έρωτα· η καβάτζα συντηρεί την πιθανότητα της επανάληψής του. Η πρώτη κοιτάζει πίσω, η δεύτερη κρατά ανοιχτή μια έξοδο κινδύνου. Και οι δύο, όμως, αποκαλύπτουν τον ίδιο ανθρώπινο φόβο: δεν αντέχουμε εύκολα να πιστέψουμε πως κάτι τελείωσε οριστικά.

Ο άνθρωπος θέλει να αγαπά σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά να έχει πάντα ένα αύριο φυλαγμένο για την περίπτωση που η αγάπη αποτύχει. Θέλει την αποκλειστικότητα όταν αισθάνεται ασφαλής και τις εναλλακτικές όταν αρχίζει να φοβάται. Μιλά για αιώνια πίστη, αλλά κρατά μικρά αποθέματα ελευθερίας για ώρα ανάγκης. Δεν είναι πάντοτε υποκρισία· συχνά είναι η δειλία ενός πλάσματος που επιθυμεί να παραδοθεί, χωρίς να διακινδυνεύσει να μείνει άδειο.

Κι όμως, ο έρωτας δεν είναι ούτε αποθήκη ούτε ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Δεν μπορείς να τον εμφιαλώσεις για να τον καταναλώσεις όταν σε βολεύει, ούτε να κρατάς ανθρώπους στο ράφι σαν παλιά κρασιά που ίσως αποκτήσουν αξία με τον χρόνο. Οι άνθρωποι δεν είναι εφεδρείες. Έχουν κι αυτοί επιθυμίες, μοναξιές και δικαίωμα να μη βρίσκονται σε αναμονή για τη δική μας συναισθηματική χρεοκοπία.

Βέβαια, η ζωή δεν είναι μοναστήρι και ο έρωτας δεν είναι ληξιαρχείο ηθικής. Οι επιθυμίες περισσεύουν, οι σχέσεις αλλάζουν, οι συμφωνίες επαναδιαπραγματεύονται. Το πρόβλημα δεν είναι πως κάποιος επιθυμεί περισσότερα από ένα σώματα ή πως δεν μπορεί να υποσχεθεί αιωνιότητα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν χρησιμοποιεί τους άλλους για να μην έρθει ποτέ αντιμέτωπος με τον εαυτό του.

Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να έχεις ζήσει έναν μεγάλο έρωτα και στο να συντηρείς μια κάβα από παλιούς έρωτες. Όπως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ελευθερία της επιθυμίας και στην καβάτζα που κρατάς κρυφή, όχι επειδή αγαπάς, αλλά επειδή φοβάσαι μήπως κάποτε δεν σε αγαπά κανείς.

Και στο τέλος, το πιο ειρωνικό είναι πως εκείνοι που φροντίζουν περισσότερο να μη μείνουν ποτέ χωρίς ερωτικό απόθεμα είναι συχνά εκείνοι που δυσκολεύονται περισσότερο να απολαύσουν αυτό που έχουν μπροστά τους.

Η κάβα του έρωτα γεμίζει με όσα ζήσαμε. Η καβάτζα του με όσα φοβόμαστε να χάσουμε. Κι ύστερα περνάει η ζωή, τα κρασιά παλιώνουν, οι άνθρωποι φεύγουν και ανακαλύπτουμε πως, προσπαθώντας να μη μείνουμε ποτέ νηφάλιοι από έρωτα, καταλήξαμε να μην έχουμε μεθύσει πραγματικά με κανέναν.