Η τέχνη των κυριακάτικων πρωινών.

 

Υπάρχει μια τέχνη που δεν μαθαίνεται ποτέ πραγματικά. Την κατακτάς σιγά σιγά, μέσα στα χρόνια, όταν έχεις μοιραστεί με κάποιον ένα σπίτι, ένα κρεβάτι, πολλές Δευτέρες και ακόμη περισσότερες σιωπές.

Είναι η τέχνη των κυριακάτικων πρωινών.

Όχι η τέχνη του καλού καφέ, του αργού ξυπνήματος ή του πρωινού στο κρεβάτι. Αυτά είναι απλώς τα σκηνικά. Η πραγματική τέχνη βρίσκεται αλλού: στο να μπορείς, ύστερα από χρόνια κοινής ζωής, να κοιτάξεις ξανά τον άνθρωπό σου χωρίς να βλέπεις μόνο τον σύζυγο ή τη σύζυγο, τον γονιό, τον άνθρωπο που πληρώνει λογαριασμούς και θυμάται τα ραντεβού.

Να δεις ξανά τον άνθρωπο που κάποτε σε έκανε να χάσεις τον ύπνο σου.

Ο γάμος έχει την παράξενη ικανότητα να μετατρέπει τον έρωτα σε καθημερινότητα. Και η καθημερινότητα, όσο πολύτιμη κι αν είναι, έχει τους δικούς της νόμους: ξυπνάμε, βιαζόμαστε, δουλεύουμε, οργανώνουμε, φροντίζουμε, προγραμματίζουμε. Κάποια στιγμή μπορεί να ξέρεις πολύ καλά πώς πίνει τον καφέ του ο άλλος και να έχεις ξεχάσει πώς σε κοιτάζει.

Εκεί αρχίζει η τέχνη.

Γιατί τέχνη είναι να διατηρείς κάτι ζωντανό μέσα σε αυτό που έχει γίνει οικείο. Να μην αφήνεις την ασφάλεια να γίνει αδιαφορία. Να μπορείς να κατοικείς μαζί με κάποιον χωρίς να πάψεις να τον επιθυμείς.

Και τα κυριακάτικα πρωινά προσφέρουν ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο έρωτας: χρόνο χωρίς σκοπό.

Δεν υπάρχει ξυπνητήρι. Δεν υπάρχει η ανάγκη να σηκωθείς αμέσως. Ο καφές μπορεί να περιμένει. Η κουζίνα μπορεί να μείνει για λίγο ακατάστατη. Η μέρα δεν απαιτεί τίποτα.

Και μέσα σε αυτή την αναβολή μπορεί να συμβεί το πιο σημαντικό.

Να μείνεις λίγο ακόμη στο κρεβάτι όχι επειδή νυστάζεις, αλλά επειδή θέλεις να είσαι εκεί.

Να ακουμπήσεις τον άνθρωπό σου χωρίς να υπάρχει κάποιος πρακτικός λόγος.

Να μιλήσετε για ανοησίες. Να γελάσετε. Να σωπάσετε. Να ξαναβρείτε εκείνη την οικειότητα που δεν είναι απλώς άνεση, αλλά επιθυμία να παραμείνεις κοντά.

Αυτή είναι η τέχνη των κυριακάτικων πρωινών: να μετατρέπεις τον κοινό χρόνο σε ερωτικό χρόνο.

Γιατί ο έρωτας μέσα στον γάμο δεν χρειάζεται πάντοτε μεγάλες χειρονομίες. Χρειάζεται μικρές αντιστάσεις στη φθορά. Ένα βλέμμα που διαρκεί λίγο περισσότερο. Ένα άγγιγμα που δεν είναι μηχανικό. Μια Κυριακή που δεν θα γεμίσει με δουλειές μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν.

Ίσως τελικά η διάρκεια μιας σχέσης να μη μετριέται από το πόσα χρόνια άντεξαν δύο άνθρωποι μαζί, αλλά από το αν, ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια, μπορούν ακόμη να χαρούν ένα πρωινό χωρίς να χρειάζεται να κάνουν τίποτα.

Να πίνουν τον καφέ τους αργά.

Να κοιτάζονται.

Και για λίγο να μην είναι σύζυγοι.

Να είναι πάλι εραστές.

Αυτό είναι, ίσως, το πραγματικό μάθημα των κυριακάτικων πρωινών:

ο γάμος χτίζει την κοινή ζωή·

η τέχνη είναι να μη χαθεί μέσα της ο έρωτας.