Το φθινόπωρο είναι ο ζωγράφος που δεν φοβάται να αποχωριστεί τα χρώματά του. Απλώνει πάνω στα δέντρα το χρυσάφι, το βαθύ κόκκινο, το πορτοκαλί και το καστανό, μεταμορφώνοντας τα δάση σε πίνακες που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αντιγράψει.
Τα φύλλα, λίγο πριν εγκαταλείψουν τα κλαδιά, ζουν την πιο φωτεινή τους στιγμή. Σαν να γνωρίζουν πως η ομορφιά δεν βρίσκεται στη διάρκεια, αλλά στην ένταση με την οποία προλαβαίνει κανείς να υπάρξει. Ένα απαλό αεράκι τα αποσπά από τα δέντρα και τα παρασύρει σε έναν τελευταίο χορό πάνω από το χώμα που θα τα υποδεχτεί.
Κάτω από αυτή την πολύχρωμη σιωπή, η φύση δεν πεθαίνει. Αλλάζει μορφή, αποσύρεται προσωρινά, ετοιμάζοντας μέσα στο σκοτάδι του χειμώνα την επόμενη άνοιξη.
Κι ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα του φθινοπώρου: πως ακόμη και ο αποχωρισμός μπορεί να γίνει γιορτή, όταν η ζωή ξέρει να μετατρέπει το τέλος σε χρώμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου