Στην καρδιά της Ροδόπης, πάνω από τα νερά του ποταμού Άρδα, μια πέτρινη γέφυρα στέκει εδώ και πέντε αιώνες, σαν να αψηφά τον χρόνο, τη φύση και τους φόβους των ανθρώπων. Είναι η Γέφυρα του Διαβόλου, ένα έργο μαστόρων που η ιστορία δεν κατάφερε να αποχωρίσει από τον θρύλο.
Λένε πως, όταν ο άνθρωπος αδυνατεί να εξηγήσει ένα θαύμα, επιστρατεύει τον Διάβολο. Έτσι γεννήθηκαν οι ιστορίες για τον μάστορα που ζήτησε τη βοήθειά του, για το πρόσωπο που σχηματίζεται στην αντανάκλαση του νερού, για το αποτύπωμα που έμεινε πάνω στην πέτρα. Κανείς δεν γνωρίζει πόση αλήθεια κρύβεται σε αυτές τις αφηγήσεις. Ίσως, άλλωστε, να μην έχει και τόση σημασία.
Η γέφυρα χτίστηκε μεταξύ 1515 και 1518, σε μια εποχή που η πέτρα, τα χέρια και η εμπειρία των μαστόρων έπρεπε να νικήσουν την ορμή του ποταμού και τις δυσκολίες του βουνού. Οι καμάρες της μοιάζουν να γεννήθηκαν από τον ίδιο τον βράχο, ενώ το νερό κυλά αδιάφορο από κάτω, σαν να μην αναγνωρίζει κανέναν αφέντη.
Κι ίσως εδώ να βρίσκεται το πραγματικό μυστήριο. Όχι στον Διάβολο που υποτίθεται πως βοήθησε να χτιστεί η γέφυρα, αλλά στον άνθρωπο που τόλμησε να ενώσει δύο όχθες εκεί όπου η φύση έμοιαζε να τις κρατά για πάντα χωρισμένες.
Γιατί κάθε γέφυρα είναι μια μικρή εξέγερση απέναντι στον διαχωρισμό. Κι όταν η πέτρα ενώνεται με το νερό, η ιστορία με τον μύθο και ο φόβος με το θαύμα, τότε ακόμη κι ο Διάβολος γίνεται μέρος της ανθρώπινης ανάγκης να δημιουργεί, να υπερβαίνει και να περνά στην απέναντι όχθη.
Ίσως, τελικά, η Γέφυρα του Διαβόλου να μην πήρε το όνομά της επειδή την άγγιξε κάποια σκοτεινή δύναμη, αλλά επειδή η ομορφιά της ξεπερνά εκείνο που οι άνθρωποι μπορούν εύκολα να εξηγήσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου