Το φθινόπωρο ξέρει να αποχαιρετά με χρώματα. Τα φύλλα κοκκινίζουν, κιτρινίζουν, παίρνουν το χρώμα του χαλκού και του χρυσού, προτού αφεθούν στον άνεμο. Δεν αντιστέκονται στην αλλαγή. Την κάνουν ομορφιά.
Ίσως έτσι θα έπρεπε να ζούμε κι εμείς. Να μην τρομάζουμε μπροστά σε όσα τελειώνουν, να μη θρηνούμε κάθε απώλεια σαν να είναι το τέλος του κόσμου. Κάποιες φορές, για να γεννηθεί κάτι καινούργιο, πρέπει πρώτα να αφήσουμε κάτι παλιό να πέσει από πάνω μας.
Να ακολουθείς την καρδιά σου, όπως το φύλλο ακολουθεί τον άνεμο. Όχι επειδή γνωρίζει πού θα το οδηγήσει, αλλά επειδή δεν γεννήθηκε για να μένει για πάντα στο ίδιο κλαδί.
Κι αν κάποτε ο δρόμος σε οδηγήσει σε μοναξιά, σε αποχωρισμούς ή σε ανεκπλήρωτα όνειρα, μην ξεχνάς πως ακόμη και η πτώση μπορεί να έχει τα χρώματα μιας άγριας ομορφιάς.
Γιατί η ζωή δεν μετριέται μόνο με όσα κρατήσαμε, αλλά και με όσα τολμήσαμε να αφήσουμε ελεύθερα.
Κοίτα τα δέντρα. Δεν φοβούνται να χάσουν τα φύλλα τους. Ξέρουν πως η άνοιξη δεν έρχεται σε όσους κρατούν τα πάντα, αλλά σε όσους αφήνουν χώρο για να ξαναγεννηθούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου