Υπάρχουν τόποι όπου η φύση δεν χρειάζεται να μιλήσει για να την ακούσεις. Αρκεί να σταθείς για λίγο και να αφουγκραστείς τον παλμό της.
Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα που ντύνονται με τα χρώματα του φθινοπώρου, στα κρυφά ρυάκια που χαράζουν τη δική τους πορεία και στα μονοπάτια που χάνονται μέσα στο δάσος, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει κάτι που συχνά ξεχνά: τη θέση του μέσα στον κόσμο.
Ένα θρόισμα φύλλων, μια σταγόνα πάνω στην πέτρα, ένα πουλί που διασχίζει τον ουρανό αρκούν για να θυμίσουν πως η ζωή δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα και εντυπωσιακά, αλλά και στις μικρές στιγμές που προσπερνάμε.
Στην καρδιά της φύσης, ο χρόνος μοιάζει να αλλάζει ρυθμό. Οι σκέψεις καταλαγιάζουν, οι αποστάσεις μικραίνουν και τα σύνορα ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο γύρω του γίνονται σχεδόν αόρατα.
Ίσως τελικά η φύση να μην είναι ένας τόπος μακρινός, έξω από εμάς. Ίσως να είναι το κομμάτι εκείνο της ψυχής μας που περιμένει να επιστρέψουμε.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως δεν πήγαμε απλώς στην καρδιά της φύσης. Πήγαμε για να ξαναβρούμε τη δική μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου