Υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν την αλλαγή του καιρού πριν εμφανιστεί στον ουρανό. Όχι από την πρόγνωση, αλλά από το σώμα. Ένα ανεπαίσθητο βάρος στις αρθρώσεις, μια αλλαγή στην αναπνοή, ένα παράξενο σφίξιμο στο κεφάλι, μια αδιευκρίνιστη ανησυχία που δεν έχει ακόμη βρει την αιτία της.
Σαν να διαθέτει το σώμα έναν δικό του μετεωρολογικό σταθμό.
Η ατμοσφαιρική πίεση πέφτει, η υγρασία ανεβαίνει, ο αέρας αλλάζει κατεύθυνση και κάτι μέσα μας το αντιλαμβάνεται. Δεν είναι απαραίτητα προμήνυμα· είναι περισσότερο μια μνήμη του σώματος. Το νευρικό σύστημα καταγράφει μικρές μεταβολές που η συνείδηση προσπερνά. Κι έτσι, πριν βρέξει, μπορεί να έχει ήδη αλλάξει η διάθεση.
Ίσως γι’ αυτό ο καιρός δεν είναι ποτέ μόνο έξω μας.
Έχει μια παράξενη συνήθεια να περνάει μέσα μας.
Μια ξαφνική πτώση της θερμοκρασίας μπορεί να ξυπνήσει μια παλιά ανάμνηση. Η μυρωδιά της βρεγμένης γης να ανοίξει μια πόρτα που θεωρούσαμε κλειστή. Ο αέρας πριν από την καταιγίδα να φέρει εκείνη τη γνώριμη ηλεκτρισμένη προσμονή, σαν κάτι να πρόκειται να συμβεί -χωρίς να ξέρουμε τι.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως δεν αισθανόμαστε μόνο τον καιρό.
Αισθανόμαστε την αλλαγή.
Κι ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη από όλες τις αισθήσεις: να αντιλαμβάνεσαι κάτι που ακόμη δεν έχει συμβεί, όχι επειδή γνωρίζεις το μέλλον, αλλά επειδή το σώμα σου έχει μάθει να ακούει τις μικρές του προειδοποιήσεις.
Ο ουρανός αλλάζει πρώτα.
Ύστερα ο αέρας.
Και τελευταίο -ή μήπως πρώτο;- αλλάζει κάτι μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου