Το κρύο δεν είναι απλώς η απουσία της ζέστης. Είναι μια διαφορετική γλώσσα του σώματος. Ένα άγγιγμα χωρίς χέρι, μια παρουσία που δεν φαίνεται αλλά επιμένει πάνω στο δέρμα.
Έρχεται πρώτα στις άκρες. Στα δάχτυλα, στα χείλη, στον αυχένα. Το δέρμα ανατριχιάζει σαν να θυμήθηκε κάτι που το μυαλό είχε ξεχάσει. Οι μύες συσπώνται, η αναπνοή αλλάζει, το σώμα μαζεύεται. Σαν να προσπαθεί να κρατήσει μέσα του τη δική του μικρή φωτιά.
Κι όμως, υπάρχει ένα παράξενο ερωτικό στοιχείο στο κρύο. Γιατί κάνει την αφή πιο έντονη. Ένα ζεστό χέρι πάνω σε παγωμένο δέρμα δεν είναι πια απλώς άγγιγμα· γίνεται αποκάλυψη. Η θερμοκρασία αποκτά μνήμη. Το σώμα καταλαβαίνει τη διαφορά πριν προλάβει να την ονομάσει.
Ίσως γι’ αυτό το κρύο μας φέρνει τόσο κοντά στη φύση. Μας υπενθυμίζει ότι, κάτω από τα ρούχα, τις συνήθειες, την κοινωνική ευπρέπεια και όλες τις μικρές μας βεβαιότητες, υπάρχει ακόμη ένα σώμα που αντιδρά. Που ανατριχιάζει. Που διεκδικεί φωτιά.
Το κρύο δεν σκοτώνει μόνο τη θερμότητα. Μερικές φορές την κάνει πιο επιθυμητή.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως η ζεστασιά δεν μετριέται όταν την έχουμε. Μετριέται όταν μας λείπει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου