Οι κανόνες υπάρχουν για να διατηρούν την τάξη. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η τάξη μετατρέπεται σε υπακοή και η υπακοή σε τρόπο ζωής.
Μάθαμε να χαιρετάμε, να ευχαριστούμε, να ζητάμε συγγνώμη, να περιμένουμε τη σειρά μας και να μην ενοχλούμε. Μάθαμε πώς να συμπεριφερόμαστε στο τραπέζι, στις σχέσεις, στην κοινωνία. Κανείς όμως δεν μας έμαθε πότε πρέπει να παραβιάζουμε τους κανόνες.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η ευγένεια απέναντι στην αδικία γίνεται συνενοχή, η σιωπή μπροστά στην αυθαιρεσία γίνεται αποδοχή και η προσαρμογή στην υποκρισία μετατρέπεται σε προσωπική ήττα.
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αντιστρέψουμε τους κανόνες. Να μη ζητάμε συγγνώμη επειδή ενοχλούμε την εξουσία, να μη χαμηλώνουμε τη φωνή όταν αδικείται ο διπλανός μας, να μη θεωρούμε αγένεια την αμφισβήτηση και απρέπεια την ανυπακοή.
Να μάθουμε, επιτέλους, πως δεν είναι όλοι οι κανόνες άξιοι σεβασμού.
Γιατί η πραγματική ελευθερία δεν βρίσκεται στην τέλεια εφαρμογή των κανόνων, αλλά στην ικανότητα να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να τους ανατρέψεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου