Υπάρχουν ομπρέλες που μας προστατεύουν από τη βροχή κι άλλες που μας προφυλάσσουν από τις καταιγίδες της ζωής. Άλλες χωρούν σε μια τσάντα κι άλλες απλώνονται πάνω από ολόκληρες κοινωνίες, για να σκεπάσουν αδυναμίες, φόβους και συμφέροντα.
Κάποτε η ομπρέλα είναι ένα χέρι που απλώνεται πάνω από το κεφάλι σου, χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα. Ένας άνθρωπος που μένει δίπλα σου όταν όλοι οι άλλοι τρέχουν να σωθούν. Μια αγκαλιά που δεν σταματά τη βροχή, αλλά σε κάνει να μη φοβάσαι το βρέξιμο.
Υπάρχουν, όμως, και οι άλλες ομπρέλες. Εκείνες που ανοίγουν πάνω από τους ισχυρούς, για να μη φτάσει ποτέ επάνω τους η βροχή της ευθύνης. Ομπρέλες πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, φτιαγμένες για να προστατεύουν όχι τον αδύναμο, αλλά εκείνον που έχει ήδη αρκετή δύναμη ώστε να μη χρειάζεται προστασία. Κάτω από το ίδιο σκέπαστρο, κάποιοι μένουν στεγνοί και κάποιοι συνεχίζουν να πνίγονται.
Ίσως, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν έχουμε μια ομπρέλα, αλλά ποιος την κρατά, πάνω από ποιον την ανοίγει και ποιον αφήνει εκτεθειμένο στη βροχή.
Γιατί ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερες ομπρέλες για τους προνομιούχους. Χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να μοιράζονται το στέγαστρό τους. Κι αν κάποτε η ομπρέλα γυρίσει από τον δυνατό προς τον αδύναμο, από το ατομικό συμφέρον προς τη συλλογική αξιοπρέπεια, τότε ίσως ανακαλύψουμε πως η πραγματική προστασία δεν είναι προνόμιο.
Είναι δικαίωμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου