Το ουράνιο τόξο δεν εμφανίζεται για να διώξει τη βροχή. Εμφανίζεται για να μας θυμίσει πως ακόμη κι όταν η βροχή επιμένει, το φως βρίσκει τον τρόπο να περάσει.
Γεννιέται από μια συνάντηση που μοιάζει απλή, αλλά κρύβει κάτι μαγικό. Το φως συναντά τις σταγόνες του νερού, διαθλάται, αναλύεται στα χρώματά του και ξαφνικά ο ουρανός γεμίζει με μια γέφυρα που δεν μπορείς να αγγίξεις, μόνο να θαυμάσεις.
Ίσως εκεί να βρίσκεται και η δύναμή του. Στην ικανότητά του να ενώνει όσα μοιάζουν διαφορετικά. Το κόκκινο με το μοβ, τη βροχή με τον ήλιο, τη θλίψη με την ελπίδα. Κάθε χρώμα διατηρεί τη δική του ταυτότητα, κι όμως κανένα δεν περισσεύει. Η ομορφιά γεννιέται από τη συνύπαρξη, όχι από την ομοιομορφία.
Κάπως έτσι θα μπορούσαν να είναι και οι ανθρώπινες κοινωνίες. Ένας κόσμος χωρίς την απαίτηση να μοιάζουμε όλοι μεταξύ μας. Χωρίς σύνορα που υψώνονται από τον φόβο, χωρίς προκαταλήψεις που σκοτεινιάζουν τις διαφορές μας. Ένας κόσμος όπου το διαφορετικό δεν θα αποτελεί απειλή, αλλά μια ακόμη απόχρωση της κοινής μας ζωής.
Το ουράνιο τόξο δεν υπόσχεται πως δεν θα ξαναβρέξει. Δεν μας εξαπατά με την ιδέα μιας αιώνιας λιακάδας. Μας δείχνει απλώς πως το φως και η βροχή μπορούν να συνυπάρχουν, πως η ομορφιά δεν απαιτεί την απουσία των δυσκολιών, αλλά τη δυνατότητα να τις διασχίζουμε χωρίς να χάνουμε την ανθρωπιά μας.
Κι όταν τελικά χαθεί πίσω από τα σύννεφα, δεν αφήνει τίποτε στα χέρια μας. Μόνο μια εικόνα στη μνήμη και μια σκέψη που αξίζει να κρατήσουμε: Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να έχεις όλα τα χρώματα δικά σου, αλλά στο να μπορείς να συνυπάρχεις με όλα τα χρώματα του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου