Παιχνίδια τύχης.

Το τάβλι είναι ένα μικρό θέατρο της ζωής. Ένα ξύλινο κουτί, τριάντα πούλια, δυο ζάρια και δυο άνθρωποι που κάθονται αντικριστά, ο καθένας με τη δική του στρατηγική, τις δικές του βεβαιότητες και τις κρυφές του ελπίδες.

Τα ζάρια κυλούν πάνω στο ξύλο σαν μικρές αποφάσεις που δεν πήραμε ποτέ. Άλλοτε φέρνουν εξάρες κι άλλοτε άσσους, λες και κάποιος εκεί ψηλά έχει προσωπικά μαζί μας. Κι εμείς, ανάμεσα σε μια ζαριά και μια κίνηση, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως ελέγχουμε το παιχνίδι.

Στο τάβλι, όπως και στη ζωή, η τύχη μπορεί να σου χαρίσει το καλύτερο ξεκίνημα, αλλά δεν μπορεί να παίξει για λογαριασμό σου. Χρειάζεται να ξέρεις πότε θα επιτεθείς, πότε θα προστατευτείς, πότε θα ρισκάρεις και πότε θα αφήσεις τον αντίπαλο να πιστέψει πως έχει το πάνω χέρι. Κι αν κάποτε χάσεις, μπορείς πάντα να κατηγορήσεις τα ζάρια. Είναι ο πιο βολικός τρόπος να αποφύγεις την αυτοκριτική.

Το παράξενο είναι πως, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι τα ζάρια δεν έχουν μνήμη, κάθε παίκτης κουβαλάει μέσα του τις προηγούμενες ζαριές. Θυμάται την εξάρα που δεν ήρθε, την πόρτα που δεν έκλεισε, το πούλι που έμεινε εκτεθειμένο. Κάπως έτσι λειτουργεί και η ζωή: περιμένουμε να μας επιστραφούν οι καλές στιγμές που χάσαμε, λες και η τύχη διατηρεί λογαριασμό.

Κι όμως, το τάβλι δεν είναι μόνο παιχνίδι τύχης. Είναι η χαρά της παρέας, ο καφές που κρυώνει, τα πειράγματα, οι μικρές απάτες που συγχωρούνται και οι μεγάλες ήττες που ξεχνιούνται με μια νέα παρτίδα.

Γιατί στο τέλος δεν έχει τόση σημασία ποιος μάζεψε πρώτος τα πούλια του. Σημασία έχει ποιος έμεινε απέναντί σου, πρόθυμος να ξαναρίξει τα ζάρια. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή: να μη χρειάζεται πάντα να κερδίζεις, για να θέλεις να συνεχίσεις να παίζεις.