Το κάστρο στέκει εκεί, πάνω στον βράχο, αγέρωχο και σιωπηλό, σαν να μην πέρασε ποτέ ο χρόνος από πάνω του. Οι πέτρες του κρατούν ακόμη τη ζεστασιά των χεριών που τις λάξευσαν, τον απόηχο των βημάτων που χάθηκαν στις πολεμίστρες, τις αγωνίες εκείνων που κάποτε κοιτούσαν από ψηλά τον ορίζοντα, περιμένοντας φίλους ή εχθρούς.
Σήμερα, τα τείχη του δεν χρειάζεται πια να προστατεύσουν κανέναν. Τα πουλιά φωλιάζουν στις σχισμές τους, ο άνεμος περνά ελεύθερα από τις πολεμίστρες και η φύση διεκδικεί αργά όσα της στέρησε ο άνθρωπος. Οι άλλοτε απόρθητες πύλες μένουν ανοιχτές, όχι για στρατούς, αλλά για ταξιδιώτες που αναζητούν στα ερείπια κάτι από τον εαυτό τους.
Ίσως αυτό να είναι το παράδοξο με τα κάστρα. Χτίστηκαν για να κρατούν τους άλλους έξω, κι όμως, αιώνες αργότερα, μας προσκαλούν να μπούμε μέσα. Να αγγίξουμε την ιστορία, να αφουγκραστούμε τη σιωπή και να αναρωτηθούμε πόσα τείχη εξακολουθούμε να υψώνουμε γύρω μας, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πια κανένας εχθρός.
Γιατί τα πιο ανθεκτικά κάστρα δεν είναι εκείνα που άντεξαν στις πολιορκίες, αλλά εκείνα που κάποτε θα βρούμε το θάρρος να γκρεμίσουμε μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου