Υπάρχει μια περηφάνια που δεν τη λυγίζουν οι άνεμοι, δεν την τρομάζουν οι καταιγίδες και δεν την εξαγοράζουν οι υποσχέσεις. Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα, γιατί οι ρίζες της φτάνουν βαθιά, εκεί όπου γεννιούνται οι αξίες, οι ιδέες και η συνείδηση.
Είναι η περηφάνια εκείνων που μπορεί να χάσουν πολλά, αλλά αρνούνται να χάσουν τον εαυτό τους. Που μπορούν να σταθούν απέναντι στην εξουσία, στην αδικία, στην περιφρόνηση, χωρίς να ανταλλάξουν την αξιοπρέπειά τους με την ασφάλεια της σιωπής. Δεν είναι πείσμα ούτε εγωισμός. Είναι η βαθιά επίγνωση πως υπάρχουν πράγματα που, αν τα παραδώσεις μία φορά, δύσκολα τα ξανακερδίζεις.
Η ακλόνητη περηφάνια δεν είναι πέτρα που δεν ραγίζει. Είναι δέντρο που λυγίζει στον άνεμο, αφήνει τα φύλλα του να πέσουν, αντέχει τον χειμώνα και περιμένει την άνοιξη χωρίς να απαρνιέται τις ρίζες του.
Κι όταν όλα γύρω αλλάζουν, όταν οι πολλοί υποχωρούν και οι βολικές αλήθειες γίνονται κανόνας, εκείνη παραμένει. Όχι επειδή δεν φοβάται, αλλά επειδή δεν επιτρέπει στον φόβο να αποφασίζει για λογαριασμό της.
Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να γονατίσεις τον αντίπαλό σου. Είναι να μην καταφέρουν οι συνθήκες να σε κάνουν κάτι που κάποτε θα ντρεπόσουν να αντικρίσεις στον καθρέφτη.
Η ακλόνητη περηφάνια είναι να παραμένεις όρθιος όχι επειδή δεν σε χτύπησε η ζωή, αλλά επειδή δεν της επέτρεψες να αποφασίσει ποιος θα γίνεις. Να κρατάς το βλέμμα καθαρό, την ψυχή αδιαπραγμάτευτη και το βήμα σταθερό. Κι ας λυσσομανά ο άνεμος. Δεν γεννήθηκαν όλοι για να ακολουθούν την κατεύθυνσή του. Κάποιοι γεννήθηκαν για να θυμίζουν πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν υποστέλλουν τη σημαία τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου