Τα πουλιά δεν περιμένουν να φτιάξει ο καιρός για να συνεχίσουν να πετούν. Δεν διαπραγματεύονται με τον άνεμο, δεν παραπονιούνται για τα σύννεφα, δεν ζητούν από τον ουρανό να γίνει πιο ευγενικός. Μαζεύουν τα φτερά τους, αναζητούν καταφύγιο όταν χρειάζεται και περιμένουν. Κι όταν έρθει η στιγμή, ανοίγουν ξανά τα φτερά τους.
Ίσως αυτό να είναι το πρώτο μάθημα που μας δίνουν: οι άσχημοι καιροί δεν είναι το τέλος του ταξιδιού, αλλά ένα κομμάτι του.
Κοιτάζοντας τα πουλιά, μαθαίνουμε πως η δύναμη δεν βρίσκεται πάντοτε στην αντίσταση. Μερικές φορές βρίσκεται στην προσαρμογή, στην υπομονή, στην ικανότητα να ξεχωρίζεις πότε πρέπει να πετάξεις και πότε να προστατεύσεις τις δυνάμεις σου. Ακόμη και το πιο δυνατό φτερό μπορεί να λυγίσει μπροστά στην καταιγίδα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως ξέχασε να πετά.
Μας διδάσκουν και κάτι ακόμη. Κανένα πουλί δεν ελέγχει τον ουρανό, αλλά αυτό δεν το εμποδίζει να αναζητά τον δρόμο του. Κι εμείς, μέσα στους δικούς μας δύσκολους καιρούς, συχνά εξαντλούμαστε προσπαθώντας να αλλάξουμε όσα δεν εξαρτώνται από εμάς. Ξεχνάμε πως μπορούμε να αλλάξουμε τη στάση μας, να κρατήσουμε ζωντανή την αξιοπρέπειά μας, να μη γίνουμε ίδιοι με όσα μας πληγώνουν.
Γιατί οι άσχημοι καιροί δεν είναι μόνο οι καταιγίδες της φύσης. Είναι οι καιροί που οι άνθρωποι συνηθίζουν την αδικία, που η αδιαφορία βαφτίζεται λογική, που η σκληρότητα παρουσιάζεται ως δύναμη και η ευαισθησία ως αδυναμία. Είναι οι μέρες που ο κόσμος μοιάζει να ξεχνά πως κανένα φτερό δεν γεννήθηκε για να ζει μονίμως κλειστό.
Κι όμως, τα πουλιά εξακολουθούν να τραγουδούν. Όχι επειδή αγνοούν την καταιγίδα, αλλά επειδή το τραγούδι τους δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον καιρό. Είναι ο δικός τους τρόπος να δηλώνουν πως η ζωή συνεχίζεται.
Ίσως, λοιπόν, να μη χρειάζεται να περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος για να ξαναβρούμε τη φωνή μας. Ίσως χρειάζεται να κρατήσουμε μέσα μας λίγο από το πείσμα των πουλιών: να μη χάσουμε την κατεύθυνσή μας, να μη φυλακίσουμε την ελευθερία μας και να μη θεωρήσουμε φυσιολογικό τον ουρανό χωρίς ορίζοντα.
Γιατί το πραγματικό αντίθετο της καταιγίδας δεν είναι η λιακάδα. Είναι η ελπίδα πως, ακόμη κι όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, τα φτερά μας παραμένουν δικά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου