27/10/26

Να μην σταθούμε σαν αγάλματα στην καταιγίδα...

 


Οι καιροί αγρίεψαν. Οι άνθρωποι κουράστηκαν, οι βεβαιότητες ράγισαν και γύρω μας σηκώνονται καταιγίδες που δεν φέρνουν μόνο βροχή, αλλά φόβο, θυμό, ανασφάλεια και μοναξιά. Κι εμείς, συχνά, στεκόμαστε ακίνητοι, παρακολουθώντας τα πάντα να συμβαίνουν σαν να μην έχουμε καμία δύναμη να τα αλλάξουμε.

Μα δεν γεννηθήκαμε για να γίνουμε αγάλματα. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να κοιτάζουμε αμίλητοι την καταιγίδα, περιμένοντας να περάσει, ούτε για να συνηθίσουμε τον κεραυνό επειδή έπεσε πολλές φορές δίπλα μας. Η ακινησία δεν είναι πάντοτε αξιοπρέπεια. Μερικές φορές είναι ο φόβος που έμαθε να φοράει το προσωπείο της υπομονής.

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε όλους τους ανέμους. Μπορούμε, όμως, να απλώσουμε το χέρι σε εκείνον που παραπατά, να γίνουμε ομπρέλα για εκείνον που δεν έχει καταφύγιο, να κρατήσουμε αναμμένο ένα φως όταν γύρω σκοτεινιάζουν τα πάντα. Μπορούμε να αρνηθούμε την αδιαφορία, να αμφισβητήσουμε όσα παρουσιάζονται ως αναπόφευκτα και να μη δεχτούμε πως η ασχήμια του κόσμου είναι η φυσική του κατάσταση.

Γιατί η καταιγίδα δεν δοκιμάζει μόνο τις αντοχές μας. Αποκαλύπτει και τις σχέσεις μας. Δείχνει ποιος κλείνεται στο σπίτι του, ποιος φυλάει την ομπρέλα μόνο για τον εαυτό του και ποιος τολμά να βγει στη βροχή για να μη μείνει κανείς μόνος.

Ίσως να μην μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα σε μια νύχτα. Μπορούμε, όμως, να αλλάξουμε τη θέση μας απέναντί του. Να πάψουμε να είμαστε θεατές της ίδιας μας της ζωής. Να ξαναβρούμε τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, το θάρρος να ονειρευόμαστε και, κυρίως, τη διάθεση να πράττουμε.

Γιατί τα αγάλματα αντέχουν στην καταιγίδα, αλλά δεν μπορούν να αγκαλιάσουν κανέναν.

Κι αυτό που χρειάζεται ο κόσμος σήμερα δεν είναι περισσότεροι ακίνητοι ήρωες. Είναι άνθρωποι που περπατούν μαζί, ακόμη κι όταν ο δρόμος έχει γίνει ποτάμι. Που δεν περιμένουν να καθαρίσει ο ουρανός για να συναντηθούν. Που ξέρουν πως, ακόμη κι αν δεν μπορούν να διαλέξουν τον καιρό, μπορούν να διαλέξουν ο ένας τον άλλον.

Ας μη σταθούμε, λοιπόν, σαν αγάλματα στην καταιγίδα.

Ας γίνουμε ο ένας το χέρι του άλλου, μέχρι να περάσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια: