Οι όμορφα άσχημοι καιροί.

Ζούμε σε παράξενους καιρούς. Έχουμε περισσότερες δυνατότητες από ποτέ, κι όμως δυσκολευόμαστε να χαρούμε. Έχουμε τρόπους να επικοινωνούμε με ολόκληρο τον κόσμο, αλλά όλο και συχνότερα δεν έχουμε κάποιον να μοιραστούμε τη σιωπή μας. Γεμίσαμε τα σπίτια με πράγματα, τις οθόνες με πρόσωπα και τις μέρες με υποχρεώσεις, αφήνοντας τις στιγμές να περνούν σαν να μας περισσεύουν.

Οι καιροί είναι άσχημοι. Η ακρίβεια μικραίνει το τραπέζι, η ανασφάλεια στενεύει τον ορίζοντα, οι πόλεμοι επιστρέφουν στις οθόνες μας σαν καθημερινό δελτίο και η μοναξιά κατοικεί ακόμη και στα πιο πολυσύχναστα μέρη. Μας ζητούν να τρέχουμε διαρκώς, να παράγουμε, να καταναλώνουμε, να αποδεικνύουμε την αξία μας με αριθμούς, αποκτήματα και επιτυχίες. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε πως η ζωή δεν είναι διαγωνισμός αντοχής.

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν ομορφιές που επιμένουν. Ένα τραπέζι με φίλους, ένας καφές που παρατείνεται χωρίς λόγο, μια βόλτα μέσα στα φθινοπωρινά χρώματα, ένα χέρι που απλώνεται όταν όλα μοιάζουν δύσκολα. Ένα γέλιο που ξεφεύγει απρόσμενα από τη σοβαρότητα της καθημερινότητας. Μικρές πράξεις ανθρωπιάς που δεν θα γίνουν είδηση, δεν θα συγκεντρώσουν χιλιάδες αντιδράσεις, αλλά θα κρατήσουν κάποιον όρθιο.

Ίσως η ομορφιά του σήμερα να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στην άρνηση να παραδοθούμε στην ασχήμια του. Να μη συνηθίσουμε την αδικία, να μην αποδεχτούμε την απανθρωπιά ως φυσιολογική κατάσταση, να μη θεωρήσουμε την αδιαφορία σημάδι ωριμότητας. Να εξακολουθήσουμε να ερωτευόμαστε, να ονειρευόμαστε, να δημιουργούμε, να διεκδικούμε έναν κόσμο που δεν θα μετρά την αξία του ανθρώπου με την αγοραστική του δύναμη.

Δεν χρειάζεται να ωραιοποιούμε τις δυσκολίες για να ανακαλύψουμε την ομορφιά. Χρειάζεται να αλλάξουμε όσα τις γεννούν και, μέχρι να το καταφέρουμε, να προστατεύουμε όσα μας κρατούν ανθρώπους.

Γιατί οι όμορφοι καιροί δεν είναι εκείνοι που μας υπόσχονται πως όλα θα πάνε καλά. Είναι εκείνοι στους οποίους, παρά τα όσα πηγαίνουν στραβά, εξακολουθούμε να βρίσκουμε λόγους να είμαστε μαζί. Ας μην περιμένουμε να γίνουν καλύτεροι οι καιροί για να ομορφύνουμε τη ζωή μας. Ας μην αφήσουμε, όμως, και την ομορφιά των μικρών στιγμών να μας κάνει να ξεχάσουμε την ανάγκη να αλλάξουμε τον κόσμο.