Υπάρχει ένας καφές που δεν βιάζεται. Φτιάχνεται δίπλα στο τζάκι, εκεί όπου τα ξύλα τρίζουν, οι φλόγες χορεύουν και η ζεστασιά απλώνεται στο δωμάτιο σαν παλιά, γνώριμη αγκαλιά.
Το μπρίκι σιγοζεσταίνεται στη χόβολη, το καϊμάκι ανεβαίνει αργά και το άρωμα του καφέ μπλέκεται με εκείνο του καμένου ξύλου. Έξω μπορεί να φυσά, να βρέχει ή να πέφτει το πρώτο χιόνι. Μέσα, ο χρόνος έχει αποφασίσει να κάνει μια μικρή παραχώρηση στον άνθρωπο.
Δεν χρειάζονται πολλά. Ένα φλιτζάνι, δυο άνθρωποι, μια κουβέντα που δεν έχει προορισμό. Κι αν κάποια στιγμή τα λόγια τελειώσουν, δεν πειράζει. Το τζάκι ξέρει να μιλά και η σιωπή, όταν μοιράζεται, γίνεται μια άλλη μορφή επικοινωνίας.
Ο καφές στο τζάκι είναι μια μικρή πολυτέλεια που δεν αγοράζεται με χρήματα. Είναι η πολυτέλεια να μην έχεις τίποτα επείγον να κάνεις, κανέναν να προλάβεις, κανένα ρολόι να συμβουλευτείς. Να αφήνεις τη φωτιά να καταναλώνει τα ξύλα κι εσένα να ξαναβρίσκεις, λίγο λίγο, όσα η καθημερινότητα σου καίει χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Κι όταν το φλιτζάνι αδειάσει, μένει η ζεστασιά. Γιατί τελικά, όπως και με τον καφέ στη θράκα, δεν είναι μόνο αυτό που πίνεις. Είναι οι στιγμές που μοιράζεσαι, οι άνθρωποι που κάθονται απέναντί σου και εκείνη η σπάνια αίσθηση πως, έστω για λίγο, ο κόσμος μπορεί να περιμένει έξω από την πόρτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου