Τι θα πει δικό μου και δικό σου, όταν στη μέση του τραπεζιού υπάρχει ένα μπουκάλι ούζο, δυο ποτήρια και λίγοι μεζέδες που περιμένουν να γίνουν αφορμή για μια όμορφη κουβέντα;
Το ούζο δεν πίνεται για να ξεδιψάσεις. Πίνεται για να καθίσεις λίγο παραπάνω. Για να ξεχάσεις το ρολόι, να χαλαρώσεις τις άμυνες, να πεις μια ιστορία που έχεις πει εκατό φορές και να γελάσεις σαν να την ακούς πρώτη φορά. Κι αν ο μεζές είναι λίγος, κανείς δεν θα πεινάσει πραγματικά, αρκεί να υπάρχει κάποιος απέναντι για να τον μοιραστείς.
Γιατί το μυστικό δεν βρίσκεται στο ποτήρι σου ούτε στο ποτήρι του άλλου. Βρίσκεται στο τσούγκρισμα. Στη μικρή εκείνη στιγμή που τα δυο ποτήρια συναντιούνται και, χωρίς να χάνουν την αυτοτέλειά τους, παράγουν έναν κοινό ήχο.
Ίσως έτσι να είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, να αγαπάμε τα ίδια πράγματα ή να εγκαταλείπουμε όσα μας κάνουν διαφορετικούς. Χρειάζεται μονάχα να βρίσκουμε λόγους να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι.
Κι εκεί, ανάμεσα σε ένα δεύτερο ποτηράκι, μια αλμυρή σαρδέλα και μια κουβέντα που ξέφυγε από τα συνηθισμένα, ανακαλύπτουμε πως η ευτυχία δεν βρίσκεται τόσο σε όσα μας ανήκουν, όσο σε όσα μπορούμε να μοιραστούμε.
Τι θα πει, λοιπόν, δικό μου και δικό σου;
Γέμισε τα ποτήρια. Βάλε τον μεζέ στη μέση. Κι άσε τις ιδιοκτησίες για εκείνους που μετρούν τη ζωή με τίτλους κυριότητας.
Εμείς ας ανακαλύψουμε το δικό μας. Με λίγο ούζο, πολλή κουβέντα και την πολυτέλεια να μην κοιτάμε πότε θα τελειώσει η βραδιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου