Η πόλη δεν είναι μόνο οι δρόμοι της, τα σπίτια, τα μνημεία και οι πλατείες της. Είναι οι άνθρωποι που περπατούν δίπλα μας, οι φωνές που μπλέκονται με τον ήχο της θάλασσας, οι μυρωδιές από τα παλιά ουζερί, τα τραπέζια που ενώνονται και οι ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα.
Η Καβάλα έχει κάτι από σκηνικό παλιάς ταινίας και κάτι από όνειρο που αρνείται να τελειώσει. Σπίτια σκαρφαλωμένα στην πλαγιά, η Παναγία να αγναντεύει το πέλαγος, το κάστρο να φυλάει τις μνήμες και το λιμάνι να υποδέχεται διαρκώς καινούργιες αναχωρήσεις. Κι ανάμεσά τους, η θάλασσα. Άλλοτε γαλήνια, άλλοτε ανήσυχη, πάντα εκεί, σαν να γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λένε οι άνθρωποι.
Μα η πόλη δεν ανήκει σε εκείνον που γεννήθηκε εδώ ούτε σε εκείνον που την επισκέπτεται για λίγες ημέρες. Ανήκει σε όποιον έμαθε να την αισθάνεται. Σε όποιον κάθισε σ’ ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα και κατάλαβε πως η ευτυχία δεν χρειάζεται πολλά. Ένα ποτήρι ούζο, λίγος μεζές, μια κουβέντα που δεν βιάζεται να τελειώσει κι ένας άνθρωπος απέναντι για να μοιραστείς τη στιγμή.
Γιατί η πόλη γίνεται δική μας όταν παύουμε να τη βλέπουμε σαν επισκέπτες. Όταν οι δρόμοι της αποκτούν ονόματα και πρόσωπα, όταν οι γωνιές της κρύβουν αναμνήσεις, όταν ακόμη κι ένα παλιό κτίριο μάς φαίνεται σαν συγγενής που έχει γεράσει μαζί μας.
Η Καβάλα, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια πόλη. Είναι το δικό μας κομμάτι κόσμου. Ένας τόπος όπου η θάλασσα συναντά την ιστορία, οι άνθρωποι συναντούν ο ένας τον άλλον και το «δικό μου» με το «δικό σου» μπορούν, για λίγο, να γίνουν «δικό μας».
Κι ίσως αυτό να είναι τελικά το μυστικό κάθε όμορφης πόλης: να μη χρειάζεται να την κατέχεις για να σου ανήκει. Αρκεί να έχεις κάπου να επιστρέφεις, κάποιον να σε περιμένει και μια θέση σ’ ένα τραπέζι που να χωράει πάντα έναν ακόμη άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου