Τα δικά μας ανέμελα φθινόπωρα...

Υπήρχαν κάποτε φθινόπωρα που δεν μετρούσαν τις μέρες, δεν βιάζονταν να φτάσουν πουθενά και δεν είχαν τίποτε να αποδείξουν. Μύριζαν βρεγμένο χώμα, ξερά φύλλα και εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία που κάνει τον κόσμο να μοιάζει λίγο πιο όμορφος.

Ήταν τα δικά μας φθινόπωρα. Τότε που περπατούσαμε πάνω στα χρυσοκόκκινα χαλιά των δέντρων, μαζεύαμε πεσμένα φύλλα χωρίς να ξέρουμε γιατί, χαζεύαμε τα σύννεφα και πιστεύαμε πως κάθε μονοπάτι οδηγούσε κάπου μαγικά. Δεν είχαμε ανάγκη από προορισμούς. Μας αρκούσε η διαδρομή, η παρέα, ένα γέλιο που ακουγόταν μέσα στο δάσος.

Μεγαλώνοντας, μάθαμε να κυνηγάμε τον χρόνο, να γεμίζουμε τις μέρες μας με υποχρεώσεις και να αναβάλλουμε τις μικρές χαρές για κάποια άλλη στιγμή. Αρχίσαμε να μετράμε τις αποστάσεις, να προγραμματίζουμε τις διαδρομές και να ξεχνάμε πως η ομορφιά βρίσκεται συχνά σε όσα δεν είχαμε σχεδιάσει. Κάπου ανάμεσα στις ευθύνες και στις βιασύνες, αφήσαμε την ανεμελιά να γίνει ανάμνηση.

Κι όμως, το φθινόπωρο εξακολουθεί να μας περιμένει εκεί έξω, με τα ίδια χρώματα και την ίδια γενναιοδωρία. Σαν παλιός φίλος που δεν κρατάει κακία για τις απουσίες μας. Τα φύλλα συνεχίζουν να πέφτουν, τα μονοπάτια να ανοίγονται και το δάσος να μας καλεί να χαθούμε μέσα του, χωρίς να χρειάζεται να βρούμε τον δρόμο για κάπου αλλού.

Γιατί η ανεμελιά δεν ανήκει αποκλειστικά στα χρόνια που πέρασαν. Βρίσκεται εδώ, στο τώρα, στα γέλια που μοιραζόμαστε, στις μικρές αποδράσεις, στον καφέ που πίνουμε αγναντεύοντας τα βουνά, σε μια στάση για να θαυμάσουμε ένα δέντρο που ντύθηκε στα κόκκινα. Δεν χρειάζεται να γίνουμε ξανά παιδιά. Αρκεί να θυμηθούμε όσα ξέραμε τότε και ξεχάσαμε μεγαλώνοντας: να περπατάμε χωρίς προορισμό, να στεκόμαστε μπροστά σε ένα δέντρο σαν να το βλέπουμε πρώτη φορά, να αφήνουμε τον άνεμο να ανακατεύει τα μαλλιά και τις σκέψεις μας.

Ίσως τελικά να μην είναι τα χρόνια που μας λείπουν, αλλά ο τρόπος που τα ζούσαμε. Εκείνη η ικανότητα να χαιρόμαστε χωρίς λόγο, να ανακαλύπτουμε έναν ολόκληρο κόσμο σε ένα πεσμένο φύλλο, να χανόμαστε σε ένα δάσος και να νιώθουμε πως μόλις βρήκαμε τη θέση μας μέσα στη ζωή.

Τα δικά μας ανέμελα φθινόπωρα δεν χάθηκαν. Δεν βρίσκονται μόνο στις αναμνήσεις, ούτε περιμένουν σε κάποιο μακρινό αύριο. Είναι εδώ, στα χρώματα που μας περιβάλλουν, στους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας, στις διαδρομές που ακόμη δεν περπατήσαμε. Είναι το φθινόπωρο που ζούμε τώρα, αρκεί να μην το αφήσουμε να περάσει χωρίς να το χαρούμε.

Γιατί, τελικά, δεν είναι τα χρόνια που μας κάνουν να μεγαλώνουμε, αλλά οι στιγμές που αφήνουμε να περνούν χωρίς να τις ζούμε.