Ο χειρουργός ζει σε μια παράξενη σχέση με τη ματαιοδοξία. Από τη μία πλευρά, χρειάζεται αυτοπεποίθηση· από την άλλη, η αυτοπεποίθηση είναι ίσως το πρώτο πράγμα που μπορεί να τον παρασύρει στην αλαζονεία.
Το χειρουργείο δεν συγχωρεί εύκολα την αμφιβολία. Εκείνη την ώρα πρέπει να αποφασίσει, να κόψει, να αφαιρέσει, να διορθώσει. Το χέρι δεν μπορεί να τρέμει επειδή το εγώ φοβάται. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απαραίτητη σιγουριά και στην πεποίθηση ότι ο χειρουργός είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας.
Και τότε αρχίζει η ματαιοδοξία.
Το χειρουργικό αποτέλεσμα γίνεται τρόπαιο. Η δύσκολη επέμβαση γίνεται αφήγημα. Η φωτογραφία του χειρουργείου γίνεται απόδειξη αξίας. Το συνέδριο, η δημοσίευση, ο τίτλος, ο αριθμός των επεμβάσεων, η αναγνωρισιμότητα, ακόμη και το όνομα πάνω στην πόρτα, μπορούν σιγά-σιγά να μετατραπούν από εργαλεία της επιστήμης σε καθρέφτες του εγώ.
Ο χειρουργός κινδυνεύει τότε να ξεχάσει κάτι θεμελιώδες: δεν χειρουργεί μια πάθηση· χειρουργεί έναν άνθρωπο που έχει παραδώσει στα χέρια του ένα κομμάτι της ζωής του.
Και ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία για έναν χειρουργό να μην είναι η δύσκολη επέμβαση. Να είναι η στιγμή που πρέπει να πει: «Δεν χρειάζεται χειρουργείο». Εκεί δεν υπάρχει χειροκρότημα, δεν υπάρχει εντυπωσιακή εικόνα, δεν υπάρχει τρόπαιο για το βιογραφικό. Υπάρχει μόνο η επιστημονική ευθύνη.
Η ματαιοδοξία θέλει να αφήσει το όνομα του χειρουργού πάνω στον ασθενή. Η πραγματική χειρουργική δεξιότητα θέλει να αφήσει όσο γίνεται λιγότερο τον χειρουργό πάνω του.
Γιατί στο τέλος ο ασθενής δεν θυμάται πόσο σπουδαίος θεωρούσε ο χειρουργός τον εαυτό του. Θυμάται αν στάθηκε όρθιος. Αν ξαναπερπάτησε. Αν ξαναμίλησε. Αν γύρισε σπίτι του.
Και κάπου εκεί τελειώνει η ματαιοδοξία του χειρουργού.
Ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε.
Γιατί υπάρχει ένας τελευταίος, αμείλικτος χειρουργός που δεν εντυπωσιάζεται από τίτλους, βιογραφικά και επιτυχίες.
Ο χρόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου