Το ρολόι.

Το ρολόι δεν μετράει τον χρόνο. Μετράει την αδυναμία μας να τον κρατήσουμε.

Οι δείκτες του προχωρούν με την αφοπλιστική αδιαφορία κάποιου που γνωρίζει το τέλος, αλλά αρνείται να το αποκαλύψει. Κάθε δευτερόλεπτο μια μικρή απώλεια, κάθε ώρα μια συμφωνία με το αναπόφευκτο. Κι εμείς, αντί να ζούμε, κοιτάζουμε το καντράν, σαν να μπορούμε να διαπραγματευτούμε μαζί του.

Υπάρχουν ρολόγια που κληρονομήθηκαν από παππούδες, ρολόγια που σταμάτησαν την ώρα ενός αποχαιρετισμού, ρολόγια που αγοράστηκαν με τον πρώτο μισθό και άλλα που χαρίστηκαν σε ανθρώπους που δεν αγαπήθηκαν ποτέ αρκετά. Υπάρχουν ρολόγια πολυτελείας, για να μετράει κανείς τον χρόνο με κοινωνικό κύρος, και ξυπνητήρια, για να θυμίζουν πως η ζωή είναι γεμάτη υποχρεώσεις που δεν ρωτούν αν θέλουμε να σηκωθούμε.

Το παράδοξο είναι πως όλοι διαθέτουν τον ίδιο χρόνο, αλλά δεν έχουν όλοι την ίδια ζωή. Άλλος τον ξοδεύει περιμένοντας, άλλος δουλεύοντας, άλλος ερωτευμένος, άλλος αναζητώντας χρήματα για να αγοράσει λίγη από την ελευθερία που ξόδεψε για να τα αποκτήσει. Κάποιοι κοιτούν συνεχώς το ρολόι επειδή βιάζονται να φτάσουν κάπου. Άλλοι επειδή φοβούνται μήπως δεν προλάβουν να φύγουν.

Κι ύστερα έρχεται ο έρωτας και καταργεί την ωρολογοποιία. Μια ώρα γίνεται λεπτό, ένα λεπτό αιωνιότητα. Το ραντεβού αργεί να τελειώσει, η αναμονή δεν τελειώνει ποτέ. Το ρολόι συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά ο χρόνος έχει εγκαταλείψει προσωρινά τη δουλειά του. Ίσως γι’ αυτό οι ερωτευμένοι δεν ρωτούν τι ώρα είναι. Δεν θέλουν να μάθουν. Φοβούνται πως η απάντηση θα τους επιστρέψει στον πραγματικό κόσμο.

Και ο πραγματικός κόσμος είναι γεμάτος ρολόγια. Στους σταθμούς, στα νοσοκομεία, στα γραφεία, στα χειρουργεία. Άλλα μετρούν καθυστερήσεις, άλλα προθεσμίες, άλλα κρίσιμα λεπτά. Στο τέλος, όμως, κανένα δεν μπορεί να μετρήσει πόσο έζησε πραγματικά ένας άνθρωπος. Αυτό δεν καταγράφεται ούτε σε ψηφιακή οθόνη ούτε σε χρυσό καντράν.

Ίσως, λοιπόν, το μεγαλύτερο λάθος να είναι ότι φοράμε το ρολόι στον καρπό και όχι στη συνείδησή μας. Γιατί το πρώτο μάς λέει πόση ώρα πέρασε, ενώ η δεύτερη θα έπρεπε να μας ρωτάει τι κάναμε μ’ αυτήν.

Το ρολόι δεν σταματά για κανέναν. Το ερώτημα είναι αν, όσο εκείνο προχωρά, εμείς πηγαίνουμε κάπου ή απλώς γερνάμε στην ώρα μας.