Η πυξίδα.

Η πυξίδα δεν δείχνει τον δρόμο. Δείχνει τον Βορρά. Ο δρόμος είναι μια άλλη, πολύ πιο προσωπική ιστορία.

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να ταξιδεύουν, αναζητούσαν κάτι σταθερό μέσα στην αβεβαιότητα. Ένα μικρό μαγνητισμένο βέλος, μια βελόνα που υπάκουε σε αόρατες δυνάμεις και έδειχνε προς μια κατεύθυνση, ακόμη κι όταν γύρω της όλα περιστρέφονταν. Κι όμως, η πυξίδα δεν γνώριζε τίποτε για τους προορισμούς. Δεν ήξερε αν εκεί όπου έδειχνε υπήρχε λιμάνι ή ναυάγιο, στεριά ή γκρεμός. Έδειχνε απλώς τον Βορρά και άφηνε στον άνθρωπο την ευθύνη της πορείας.

Ίσως γι’ αυτό η ζωή χρειάζεται πυξίδες, αλλά δεν πρέπει να τις συγχέει με χάρτες. Οι πρώτες προσφέρουν προσανατολισμό, οι δεύτεροι υπόσχονται γνώση του εδάφους. Κανένα από τα δύο, ωστόσο, δεν μπορεί να προβλέψει τις καταιγίδες, τις συναντήσεις, τις απώλειες και τις απρόσμενες στεριές που θα αλλάξουν το ταξίδι.

Οι άνθρωποι κατασκευάζουν τις δικές τους πυξίδες από αξίες, μνήμες, έρωτες, ιδέες και φόβους. Άλλοι προσανατολίζονται προς το χρήμα, άλλοι προς την εξουσία, άλλοι προς την αποδοχή των άλλων. Κάποιοι επιμένουν να ακολουθούν μια εσωτερική βελόνα που δεν δείχνει πάντα προς την ευκολότερη κατεύθυνση. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αλλάζουν τον Βορρά τους κάθε φορά που αλλάζει ο άνεμος.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι χάνεται κανείς. Το πρόβλημα αρχίζει όταν χάνει τον προσανατολισμό του και εξακολουθεί να πιστεύει πως γνωρίζει πού πηγαίνει.

Γιατί μπορεί να έχεις τα πιο σύγχρονα όργανα ναυσιπλοΐας, έναν άψογο χάρτη και καύσιμα για ολόκληρο τον κόσμο, αλλά αν δεν ξέρεις τι αναζητάς, κάθε λιμάνι είναι προσωρινό και κάθε άφιξη μια καινούργια αναχώρηση.

Και υπάρχει μια ακόμη παγίδα: η πυξίδα μπορεί να λειτουργεί άψογα, αλλά να βρίσκεται δίπλα σε έναν ισχυρό μαγνήτη. Τότε η βελόνα εξακολουθεί να δείχνει μια κατεύθυνση, μόνο που αυτή δεν είναι πια η σωστή.

Το ίδιο συμβαίνει και στους ανθρώπους. Μερικές φορές δεν μας παρασύρει η άγνοια, αλλά κάτι που βρίσκεται υπερβολικά κοντά μας: ένας φόβος, μια φιλοδοξία, ένας άνθρωπος που αγαπάμε, μια εξουσία που μας γοητεύει. Δεν χάνουμε απαραίτητα την πυξίδα μας. Απλώς αφήνουμε κάτι άλλο να την επηρεάσει.

Ίσως, τελικά, το δυσκολότερο ταξίδι να μην είναι να βρεις τον Βορρά, αλλά να ανακαλύψεις ποιος κρατάει τον μαγνήτη.