Το αιώνιο παιχνίδι των γυναικών.

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν έχουν κανόνες, παρτίδες που δεν τελειώνουν ποτέ και αντίπαλοι που, χωρίς να το καταλαβαίνουν, παίζουν ο ένας για τον άλλον.

Το παιχνίδι των γυναικών με τον έρωτα, την επιθυμία, την αναμονή και την απόσταση δεν είναι απαραίτητα παιχνίδι κατάκτησης. Είναι συχνά μια λεπτή χορογραφία ανάμεσα στο θέλω και στο δεν δείχνω, στο πλησιάζω και στο απομακρύνομαι, στο σου ανήκω και στο παραμένω ελεύθερη.

Ένα βλέμμα μπορεί να ανοίξει μια πόρτα και μια σιωπή να την κλείσει. Ένα χαμόγελο να γεννήσει χίλιες προσδοκίες και μια αδιάφορη κίνηση να τις αφήσει μετέωρες. Κι εκείνος, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τα σημάδια, γίνεται αναγνώστης ενός βιβλίου που αλλάζει τις σελίδες του κάθε φορά που πιστεύει πως έφτασε στο τέλος.

Άλλοτε η γυναίκα πλησιάζει για να δει αν θα την ακολουθήσουν. Άλλοτε απομακρύνεται για να ανακαλύψει αν θα την αναζητήσουν. Κι άλλοτε δεν κάνει τίποτε από αυτά· απλώς ζει τη δική της αμφιθυμία, που οι άλλοι επιμένουν να βαφτίζουν μυστήριο. Γιατί οι γυναίκες δεν είναι ένας ενιαίος κώδικας προς αποκρυπτογράφηση, όπως και οι άντρες δεν είναι όλοι οι ίδιοι παίκτες. Ο έρωτας, όμως, έχει την παράξενη συνήθεια να μετατρέπει ακόμη και τους πιο λογικούς ανθρώπους σε ερασιτέχνες μάντεις.

Το αστείο είναι πως, όσο περισσότερο προσπαθεί κάποιος να κερδίσει, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να χάσει αυτό για το οποίο ξεκίνησε να παίζει. Την αυθόρμητη επιθυμία, την αλήθεια του βλέμματος, την ελευθερία να πλησιάσει χωρίς στρατηγική και να φύγει χωρίς εκδίκηση.

Και κάπως έτσι περνούν οι εποχές. Άνθρωποι αλλάζουν, πρόσωπα διαδέχονται πρόσωπα, τα ίδια κόλπα αποκτούν καινούργια ονόματα. Το χθεσινό γράμμα γίνεται σημερινό μήνυμα, η αναμονή μετατρέπεται σε ηλεκτρονική σιωπή και η ζήλια αποκτά τη μορφή μιας μικρής πράσινης ένδειξης ότι κάποιος είναι συνδεδεμένος αλλά δεν απαντά.

Το παιχνίδι συνεχίζεται. Μόνο που οι παίκτες έχουν αρχίσει να μπερδεύουν την επιβεβαίωση με την αγάπη και την κατάκτηση με την ευτυχία.

Ίσως, τελικά, το αιώνιο παιχνίδι των γυναικών να μην είναι πώς θα κατακτήσουν έναν άντρα, αλλά πώς θα παραμείνουν επιθυμητές χωρίς να πάψουν να είναι ελεύθερες. Και το αντίστοιχο παιχνίδι των αντρών να είναι πώς θα αγαπήσουν μια γυναίκα χωρίς να τη μετατρέψουν σε τρόπαιο.

Γιατί στο παιχνίδι του έρωτα υπάρχει μια ανατροπή που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί: όταν κάποιος προσπαθεί διαρκώς να κερδίσει τον άλλον, συνήθως χάνουν και οι δύο. Και όταν σταματήσουν επιτέλους να παίζουν, ίσως ανακαλύψουν πως αυτό που αναζητούσαν δεν ήταν ένας νικητής, αλλά ένας συμπαίκτης.