Συννεφιά.

Η συννεφιά δεν είναι πάντα στον ουρανό. Μερικές φορές εγκαθίσταται μέσα μας, χωρίς προειδοποίηση, σαν ένας ανεπιθύμητος επισκέπτης που δεν χτυπά την πόρτα και δεν ρωτά αν είναι ευπρόσδεκτος.

Υπάρχουν μέρες που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα σύννεφα κι άλλες που λάμπει ολόκληρος, χωρίς να καταφέρνει να φωτίσει τίποτα μέσα μας. Ο κόσμος συνεχίζει να κινείται, τα αυτοκίνητα κορνάρουν, οι άνθρωποι βιάζονται, τα μαγαζιά ανοίγουν, οι ειδήσεις αναγγέλλουν τις καθημερινές καταστροφές. Κι εσύ κοιτάζεις τον ουρανό και δεν ξέρεις αν περιμένεις τη βροχή ή κάτι που δεν έχει ακόμη όνομα.

Ίσως γι’ αυτό αγαπάμε καμιά φορά τη συννεφιά. Γιατί χαμηλώνει το φως και μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να χαμογελάμε. Δεν χρειάζεται να εξηγούμε τη σιωπή μας, να αποδεικνύουμε την ευτυχία μας, να προσποιούμαστε πως όλα πηγαίνουν καλά. Τα σύννεφα δεν ζητούν εξηγήσεις. Σκεπάζουν για λίγο τον κόσμο και του επιτρέπουν να υπάρχει χωρίς να εκτίθεται.

Κι ύστερα είναι οι άνθρωποι που κουβαλούν τη δική τους συννεφιά ακόμη και στις πιο ηλιόλουστες μέρες. Όχι επειδή τους λείπει κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή κάποτε έμαθαν πως η ζωή δεν εκπληρώνει τις υποσχέσεις της. Πως οι μεγάλες προσδοκίες έχουν συχνά μικρές αποδόσεις και πως η ενηλικίωση είναι, μεταξύ άλλων, η τέχνη να συμφιλιώνεσαι με όσα δεν θα συμβούν ποτέ.

Ωστόσο, κανένα σύννεφο δεν είναι αιώνιο. Ούτε κι αυτό σημαίνει πως πίσω του περιμένει υποχρεωτικά ο ήλιος. Μπορεί να έρθει βροχή, μπορεί να ξεσπάσει καταιγίδα, μπορεί ο ουρανός να παραμείνει γκρίζος για μέρες. Η παρηγοριά δεν βρίσκεται στην εγγύηση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά στην ανακάλυψη πως ακόμη κι όταν δεν πάνε, η ζωή εξακολουθεί να έχει δρόμους που δεν περπατήσαμε, πρόσωπα που δεν γνωρίσαμε και λέξεις που δεν είπαμε.

Και ίσως η πιο όμορφη συννεφιά να είναι εκείνη που δεν βιαζόμαστε να διώξουμε. Γιατί ακόμη και το φως, όταν πέφτει αδιάκοπα πάνω μας, μπορεί να γίνει εξαντλητικό. Κάποιες φορές χρειαζόμαστε λίγη σκιά για να ξεχωρίσουμε τι αξίζει πραγματικά να φωτίσουμε.