Συννεφιές.

Οι συννεφιές δεν είναι πάντα προάγγελοι βροχής. Κάποτε είναι ο τρόπος που έχει ο ουρανός να κρύβει όσα δεν μπορεί να εξηγήσει.

Υπάρχουν συννεφιές που μαζεύονται πάνω από τις πόλεις και άλλες που εγκαθίστανται μέσα στους ανθρώπους. Οι πρώτες κρύβουν τον ήλιο· οι δεύτερες, την επιθυμία να τον αναζητήσουμε. Κι ενώ για τις πρώτες περιμένουμε το μελτέμι ή μια αλλαγή του καιρού, για τις δεύτερες συχνά συμβιβαζόμαστε με την ιδέα πως έτσι είναι η ζωή.

Μα η ζωή δεν είναι μόνο λιακάδες. Είναι και τα σύννεφα που περνούν, οι σκιές που αλλάζουν θέση, το φως που λιγοστεύει χωρίς να χάνεται. Είναι εκείνες οι μέρες που ο κόσμος μοιάζει να έχει ξεχάσει τα χρώματά του κι ο άνθρωπος περπατά σαν να κουβαλά στους ώμους του έναν ουρανό που δεν του ανήκει.

Ίσως, τελικά, να μη χρειάζεται να διώχνουμε κάθε συννεφιά. Κάποιες σκιές μάς μαθαίνουν να βλέπουμε διαφορετικά το φως. Μας θυμίζουν πως τίποτε δεν μένει ίδιο, πως ακόμη και ο πιο βαρύς ουρανός έχει τα όριά του.

Εκτός, βέβαια, από τις συννεφιές που φτιάχνουν οι άνθρωποι για να κρύβουν τον ήλιο από τους άλλους. Αυτές δεν τις διαλύει ο καιρός. Χρειάζονται χέρια που τραβούν τις κουρτίνες.

Γιατί το χειρότερο δεν είναι να συννεφιάζει ο ουρανός. Είναι να συνηθίζεις τόσο πολύ το σκοτάδι, ώστε να θεωρείς τον ήλιο υπερβολή.