Το κύμα δεν ζητά την άδεια της ακτής για να υπάρξει. Γεννιέται κάπου μακριά, ταξιδεύει μέσα από το αόρατο, σηκώνεται, θεριεύει, αφρίζει και τελικά διαλύεται πάνω στην άμμο. Για μια στιγμή γίνεται δύναμη, για μια στιγμή γίνεται ήχος, κι ύστερα επιστρέφει στη θάλασσα, σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Ίσως γι’ αυτό μοιάζει τόσο πολύ με τον άνθρωπο.
Κι εκείνος γεννιέται χωρίς να το επιλέξει, ταξιδεύει ανάμεσα σε ανέμους που δεν ορίζει, χτίζει όνειρα, συγκρούεται με ακτές και κάποτε κουράζεται να παλεύει. Άλλοτε υψώνεται περήφανος, άλλοτε σπάει πάνω σε βράχια που δεν μετακινούνται. Και υπάρχουν στιγμές που πιστεύει πως η δύναμή του αρκεί για να αλλάξει τον κόσμο, μέχρι να ανακαλύψει πως ο κόσμος έχει τον δικό του τρόπο να αντιστέκεται.
Μα το κύμα δεν αποτυγχάνει όταν υποχωρεί. Δεν ηττάται επειδή δεν κατάφερε να μετακινήσει τον βράχο. Η υποχώρησή του είναι μέρος της επιστροφής του. Κάτω από την επιφάνεια, εκεί όπου κανείς δεν κοιτάζει, η κίνησή του συνεχίζεται.
Έτσι κι οι άνθρωποι. Δεν είναι όλες οι νίκες ορατές, ούτε όλες οι ήττες οριστικές. Μερικές φορές η μεγαλύτερη γενναιότητα βρίσκεται στην επιμονή να ξανασηκωθείς, γνωρίζοντας πως η ακτή θα βρίσκεται ακόμη εκεί, αμετακίνητη, όταν φτάσεις.
Κι ύστερα υπάρχει εκείνο το άλλο κύμα, το ανθρώπινο, που δεν γεννιέται από τον άνεμο αλλά από την οργή. Από την αδικία που συσσωρεύεται, από τις φωνές που πνίγονται, από τις ζωές που συνθλίβονται κάτω από το βάρος της εξουσίας. Κανένα καθεστώς δεν φοβάται ιδιαίτερα έναν άνθρωπο που χτυπά μόνος του την ακτή. Φοβάται τη στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι θα κινηθούν μαζί, όταν η ατομική απελπισία γίνει συλλογική δύναμη.
Γιατί ακόμη και οι πιο συμπαγείς βράχοι γνωρίζουν ένα μυστικό: δεν τους νικά πάντοτε η δύναμη ενός χτυπήματος, αλλά η επιμονή αμέτρητων κυμάτων.
Και η θάλασσα δεν θυμάται ποιο κύμα έφτασε πιο μακριά.
Θυμάται μόνο πως κανένα κύμα δεν ήταν ολόκληρη η θάλασσα, αλλά χωρίς τα κύματα η θάλασσα θα ήταν μια ακίνητη έκταση νερού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου