Μέσα στο δάσος, εκεί όπου τα μονοπάτια ξεχνούν το όνομά τους, κυλούν τα κρυφά ρυάκια. Δεν τα βλέπει ο περαστικός, δεν τα χαρτογραφεί ο άνθρωπος. Μονάχα το νερό γνωρίζει τον δρόμο του, γλιστρώντας ανάμεσα σε ρίζες, βρύα και πέτρες, ψιθυρίζοντας μυστικά που κανείς δεν σκέφτηκε να ρωτήσει.
Κάποτε χάνονται κάτω από τα πεσμένα φύλλα, για να εμφανιστούν λίγο παρακάτω, σαν να παίζουν κρυφτό με τη γη. Δεν βιάζονται να φτάσουν πουθενά. Η επιμονή τους δεν κάνει θόρυβο· σμιλεύει την πέτρα, θρέφει τις ρίζες, κρατά ζωντανά όσα δεν φαίνονται.
Ίσως έτσι να κυλά και η ίδια η ζωή. Με μικρές, αθέατες διαδρομές, με συναισθήματα που δεν βρίσκουν λέξεις, με υπόγειες επιθυμίες που ποτίζουν τις πιο βαθιές μας ρίζες.
Και τότε, μέσα στη σιωπή του δάσους, καταλαβαίνεις πως δεν είναι όλα τα νερά που χάνονται χαμένα. Κάποια απλώς συνεχίζουν να κυλούν εκεί όπου δεν φτάνει το βλέμμα μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου