Το σπασμένο μαυρόπευκο.

Το έσπασε ο άνεμος ή ο χρόνος; Κανείς δεν ξέρει. Ο κορμός του σκίστηκε, τα κλαδιά του λύγισαν, μα οι ρίζες του εξακολουθούν να κρατούν τη γη.

Το σπασμένο πεύκο δεν είναι ένα νεκρό δέντρο. Είναι μια ιστορία που δεν τελείωσε μαζί με την ορθοστασία του. Στο τραύμα του βρίσκουν καταφύγιο μικρά πλάσματα, στα κλαδιά του φωλιάζει η μνήμη του δάσους, ενώ δίπλα του η ζωή συνεχίζει αδιάφορη για την ανθρώπινη ανάγκη να ονομάζει τα πάντα νικητές και ηττημένους.

Ίσως τελικά η δύναμη να μη βρίσκεται στην ακαμψία, αλλά στην επιμονή. Και η αξιοπρέπεια όχι στο να στέκεσαι πάντα όρθιος, αλλά στο να εξακολουθείς να ανήκεις στη ζωή ακόμη κι όταν έχεις σπάσει.

Το δάσος δεν ζητά από τα δέντρα του να είναι άθραυστα. Τα αφήνει να γεράσουν, να πέσουν, να γίνουν χώμα και να επιστρέψουν στη ζωή.

Μόνο ο άνθρωπος δυσκολεύεται να αποδεχτεί πως ακόμη και το σπασμένο έχει θέση στον κόσμο.