Στις πλαγιές της Ροδόπης, εκεί όπου οι ερυθρελάτες υψώνονται προς τον ουρανό και το βουνίσιο φως διαπερνά τις φυλλωσιές, η μονή του Αγίου Παντελεήμονα μοιάζει να αποτελεί φυσική συνέχεια του τοπίου.
Εδώ, η πίστη δεν χρειάζεται μεγάλες λέξεις. Συνυπάρχει με τη σιωπή των δέντρων, το θρόισμα του ανέμου και την ανάσα της γης. Το δάσος γίνεται ναός χωρίς τοίχους, ενώ τα δέντρα, όρθια και υπομονετικά, θυμίζουν πως κάθε μορφή ζωής έχει τον δικό της τρόπο να στέκεται απέναντι στο άγνωστο.
Ίσως τελικά η πνευματικότητα να μην βρίσκεται μόνο μέσα στους τόπους λατρείας, αλλά και στην ικανότητα του ανθρώπου να σιωπά, να παρατηρεί και να αισθάνεται μέρος ενός κόσμου πολύ μεγαλύτερου από τον ίδιο.
Στη Ροδόπη, η φύση δεν ζητά να την προσκυνήσεις. Ζητά μόνο να μην την πληγώσεις. Κι αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική προσευχή: να σέβεσαι τη ζωή, ακόμη κι όταν δεν σου ανήκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου