Όπου κι αν ταξιδέψεις στον κόσμο, τα σουβενίρ μοιάζουν παράξενα μεταξύ τους. Μαγνητάκια για το ψυγείο, μπρελόκ, κούπες, μικροσκοπικά μνημεία, πήλινα πιάτα, μπλουζάκια με το όνομα του τόπου. Αλλάζει η γλώσσα, αλλάζει το τοπίο, αλλάζει η ιστορία· τα αναμνηστικά παραμένουν σχεδόν ίδια.
Σαν να έχει βρει ο κόσμος έναν τρόπο να τυποποιεί ακόμη και τις αναμνήσεις του.
Ταξιδεύουμε χιλιάδες χιλιόμετρα για να συναντήσουμε το διαφορετικό και επιστρέφουμε με αντικείμενα μαζικής παραγωγής. Αγοράζουμε ένα κομμάτι του τόπου, συσκευασμένο για να χωράει στη βαλίτσα μας, λες και η εμπειρία χρειάζεται απόδειξη ιδιοκτησίας.
Κι όμως, αυτό που αξίζει να πάρεις μαζί σου δεν βρίσκεται στα ράφια των τουριστικών καταστημάτων. Είναι το άρωμα ενός δάσους, ο ήχος ενός ποταμού, μια κουβέντα με έναν άγνωστο, ένα μονοπάτι που δεν υπήρχε στον χάρτη.
Τα πραγματικά σουβενίρ δεν αγοράζονται. Δεν έχουν τιμή, δεν κατασκευάζονται σε εργοστάσια και δεν εκτίθενται σε βιτρίνες. Τα κουβαλάς μέσα σου, συχνά χωρίς να το καταλάβεις.
Και ίσως αυτό να είναι το παράδοξο του σύγχρονου ταξιδιώτη: αναζητά έναν διαφορετικό κόσμο, αλλά αγοράζει παντού τα ίδια αναμνηστικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου