Η γεύση είναι η πιο γήινη από τις αισθήσεις. Δεν παρατηρεί τον κόσμο από απόσταση· τον βάζει μέσα μας. Τον δοκιμάζει, τον μασά, τον καταπίνει. Κι ύστερα αποφασίζει αν αξίζει να τον κρατήσει.
Ένα φαγητό δεν είναι ποτέ μόνο τροφή. Είναι μνήμη, τόπος, άνθρωποι, εποχές. Η γεύση μπορεί να επιστρέψει ένα ολόκληρο καλοκαίρι μέσα σε μια μπουκιά, ένα παιδικό σπίτι μέσα σε μια κουταλιά, μια χαμένη αγκαλιά μέσα σε μια γνώριμη συνταγή. Η γλώσσα αναγνωρίζει αυτό που ο νους μπορεί να έχει ξεχάσει.
Υπάρχει το γλυκό και το πικρό, το ξινό και το αλμυρό· όμως η ζωή δεν σερβίρεται ποτέ με μία μόνο γεύση. Η χαρά έχει την πίκρα της, η απώλεια την αλμύρα των δακρύων, ο έρωτας τη γλύκα και την καυτερή του πλευρά. Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι μιλούν για «γλυκές αναμνήσεις» και «πικρές εμπειρίες». Προσπαθούν να μεταφράσουν με τη γλώσσα της γλώσσας όσα δεν χωρούν στη γλώσσα των λέξεων.
Και η γεύση έχει κάτι ακόμη πιο ανθρώπινο: την απόλαυση. Το τραπέζι δεν είναι μόνο ανάγκη· είναι συνάντηση. Το ψωμί που κόβεται, το κρασί που μοιράζεται, το φαγητό που περνά από χέρι σε χέρι μετατρέπουν την επιβίωση σε πολιτισμό.
Γιατί ο άνθρωπος δεν θέλησε απλώς να χορτάσει. Θέλησε να γευτεί.
Κι εκεί βρίσκεται ίσως η βαθύτερη διαφορά. Η τροφή γεμίζει το σώμα. Η γεύση, όταν γίνεται μνήμη και απόλαυση, γεμίζει τη ζωή.
Και τελικά, όπως και στον έρωτα, δεν θυμόμαστε πάντα τι φάγαμε.
Θυμόμαστε με ποιον το γευτήκαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου