Η αφή είναι η πιο άμεση από τις αισθήσεις. Δεν παρατηρεί τον κόσμο από απόσταση· τον αγγίζει. Και μέσα από το άγγιγμα, ο άνθρωπος δεν γνωρίζει απλώς τα πράγματα· τα αισθάνεται.
Ένα χέρι πάνω σε έναν ώμο μπορεί να πει περισσότερα από μια ολόκληρη παράγραφο. Ένα χάδι μπορεί να καθησυχάσει εκεί όπου οι λέξεις αποτυγχάνουν. Μια χειραψία μπορεί να δημιουργήσει εμπιστοσύνη ή να την ακυρώσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το δέρμα θυμάται θερμοκρασίες, υφές, αποστάσεις, αγγίγματα.
Η αφή είναι ίσως η αίσθηση της εγγύτητας. Για να αγγίξει κανείς, πρέπει να πλησιάσει. Να παραβιάσει για λίγο την απόσταση που προστατεύει το σώμα από τον κόσμο. Γι' αυτό το άγγιγμα δεν είναι ποτέ εντελώς ουδέτερο. Μπορεί να είναι τρυφερότητα, ανάγκη, φόβος, επιθυμία, φροντίδα ή αποχαιρετισμός.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράξενο: η αφή δεν αφορά μόνο το χέρι. Όλο το σώμα είναι ένα τεράστιο όργανο αντίληψης. Το κρύο, η ζέστη, ο πόνος, η πίεση, η ισορροπία, η θέση του σώματος στον χώρο μάς υπενθυμίζουν διαρκώς ότι υπάρχουμε μέσα σε ένα σώμα.
Ίσως γι' αυτό το πρώτο πράγμα που ζητά ο άνθρωπος όταν φοβάται να είναι ένα χέρι. Και το τελευταίο που θυμάται κάποτε να είναι ένα άγγιγμα.
Γιατί οι λέξεις μπορούν να ξεχαστούν.
Το άγγιγμα όμως δεν χρειάζεται να μιλήσει για να μείνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου