Ανισόρροπος κόσμος...

Ανισόρροπος κόσμος ή μήπως η ισορροπία είναι η πιο καλοστημένη απάτη της εποχής; Ο κόσμος δεν τρελάθηκε ξαφνικά. Απλώς έπαψε να προσποιείται ότι είναι λογικός.

Ζούμε σε μια εποχή όπου περισσεύουν τα τρόφιμα και πεινάνε άνθρωποι, όπου η επιστήμη στέλνει διαστημόπλοια σε άλλους πλανήτες και αδυνατεί να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό για κάθε παιδί της Γης. Χτίζουμε ουρανοξύστες για να στεγάσουμε τον πλούτο και στρατόπεδα για να στοιβάξουμε τη φτώχεια. Μετράμε την ανάπτυξη με αριθμούς, την ευτυχία με διαφημίσεις και την ανθρώπινη αξία με το υπόλοιπο ενός τραπεζικού λογαριασμού.

Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί ο κόσμος δεν ισορροπεί.

Οι ισχυροί μιλούν για ειρήνη με το ένα χέρι και υπογράφουν συμβόλαια όπλων με το άλλο. Οι πολιτικοί υπόσχονται ασφάλεια, αρκεί να φοβόμαστε αρκετά. Οι αγορές απαιτούν διαρκή ανάπτυξη σ’ έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους, λες και η φύση είναι ένα ταμείο που δεν πρόκειται ποτέ να αδειάσει. Κι όταν αδειάσει, θα φταίνε, ασφαλώς, οι καταναλωτές που δεν ανακύκλωσαν σωστά το πλαστικό τους μπουκάλι.

Η υποκρισία είναι η επίσημη γλώσσα του ανισόρροπου κόσμου. Δεν χρειάζεται καν να κρύβεται. Φοράει κοστούμι, δίνει συνεντεύξεις, συμμετέχει σε διεθνείς διασκέψεις και φωτογραφίζεται δίπλα σε παιδιά που αύριο μπορεί να ξεριζωθούν από τα σπίτια τους εξαιτίας των αποφάσεων εκείνων που χαμογελούν στον φακό.

Κι εμείς; Εμείς προσπαθούμε να διατηρήσουμε την προσωπική μας ισορροπία μέσα σε μια συλλογική παράνοια. 

Κάνουμε γιόγκα για να αντέξουμε το άγχος που μας προκαλεί ένα σύστημα το οποίο δεν σκοπεύει να μας αφήσει ήσυχους. 

Αγοράζουμε βιβλία αυτοβελτίωσης για να μάθουμε να προσαρμοζόμαστε σε συνθήκες που θα έπρεπε να αλλάξουμε. Μαθαίνουμε να αναπνέουμε βαθιά, ενώ γύρω μας λιγοστεύει ο καθαρός αέρας.

Κάπου εδώ η ψυχραιμία γίνεται συνενοχή και η προσαρμοστικότητα άλλοθι.

Γιατί δεν είναι όλες οι ισορροπίες άξιες να διατηρηθούν. Υπάρχει η ισορροπία του σχοινοβάτη και η ισορροπία του συστήματος που κρατά εκατομμύρια ανθρώπους στο χείλος του γκρεμού. Υπάρχει η ηρεμία του ανθρώπου που συμφιλιώθηκε με τον εαυτό του και η σιωπή εκείνου που έμαθε να ανέχεται την αδικία. Υπάρχει η αρμονία της φύσης και η τεχνητή ισορροπία μιας κοινωνίας που χρειάζεται φτωχούς για να αισθάνονται οι πλούσιοι επιτυχημένοι.

Δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ίσως, λοιπόν, το πρόβλημα να μην είναι πως χάσαμε την ισορροπία μας. Ίσως είναι πως συνηθίσαμε να αποκαλούμε ισορροπία την ακινησία μας μπροστά σε όσα θα έπρεπε να μας εξοργίζουν.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερους ισορροπημένους ανθρώπους που αποδέχονται τα πάντα με χαμόγελο. Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να ξεχωρίσουν πότε η λογική γίνεται εργαλείο υποταγής, πότε η μετριοπάθεια προστατεύει την αδικία και πότε η διατάραξη της τάξης αποτελεί την πρώτη πράξη αποκατάστασης της δικαιοσύνης.

Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, η ιστορία δεν προχώρησε από εκείνους που έβρισκαν πάντα τη θέση τους μέσα στην υπάρχουσα τάξη. Προχώρησε από εκείνους που αρνήθηκαν να θεωρήσουν φυσιολογικό το αφύσικο.

Σε έναν ανισόρροπο κόσμο, η ισορροπία δεν είναι πάντοτε αρετή. Μερικές φορές είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο η αδικία καταφέρνει να στέκεται όρθια.