Η κρυφή γεωγραφία της απόλαυσης.

 

Η ζωή έχει τις δικές της μικρές παρανομίες. Όχι εκείνες που γράφονται στους ποινικούς κώδικες, αλλά εκείνες που παραβιάζουν σιωπηλά το πρόγραμμα, την πειθαρχία, την εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για τον εαυτό μας.

Είναι η σοκολάτα που τρώγεται κρυφά μετά τη δίαιτα. Το τσιγάρο που ανάβει ενώ έχει ειπωθεί «αυτό ήταν το τελευταίο». Το τραγούδι που ακούμε ξανά και ξανά, παριστάνοντας πως δεν μας συγκινεί. Το μήνυμα που γράφουμε και δεν στέλνουμε. Η σκέψη ενός ανθρώπου που, για λόγους κοινωνικής ευπρέπειας, θα έπρεπε να έχουμε ξεχάσει.

Κι ύστερα υπάρχουν οι μεγαλύτερες απολαύσεις: να φύγεις χωρίς να εξηγήσεις, να σωπάσεις χωρίς να απολογηθείς, να πεις «όχι» εκεί όπου όλοι περιμένουν ένα «ναι». Να κλέψεις από τον χρόνο μισή ώρα και να την κάνεις δική σου.

Παράξενο πράγμα η απόλαυση. Όσο περισσότερο την οργανώνουμε, τόσο περισσότερο μας διαφεύγει. Τη βάζουμε σε προγράμματα, σε διακοπές, σε πακέτα ευεξίας και σε οδηγούς «ευτυχισμένης ζωής», κι εκείνη εμφανίζεται απροειδοποίητα ένα βράδυ στην κουζίνα, με ένα ποτήρι στο χέρι και μια σκέψη που δεν θα έπρεπε να κάνουμε.

Ίσως οι πιο αληθινές στιγμές της ζωής να είναι ακριβώς αυτές που δεν θα μπορούσαν να διαφημιστούν.

Γιατί η διαφήμιση θέλει την απόλαυση ορατή, μετρήσιμη και προς πώληση.

Η κρυφή απόλαυση, όμως, έχει ένα ελάττωμα που την κάνει επικίνδυνα ελεύθερη:

δεν αγοράζεται.