Η καλή όρεξη...

Η καλή όρεξη δεν είναι πάντοτε υπόθεση του στομάχου. Μερικές φορές είναι ζήτημα χαρακτήρα.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται στο τραπέζι και τρώνε για να ζήσουν, κι άλλοι που ζουν για να καταβροχθίζουν. Άλλοι απολαμβάνουν μια φέτα ψωμί με ντομάτα, λίγο τυρί, ένα ποτήρι κρασί και την παρέα τους, κι άλλοι δεν χορταίνουν ούτε όταν το τραπέζι λυγίζει από τα αγαθά. Γιατί η πείνα δεν κατοικεί πάντοτε στην κοιλιά. Συχνά φωλιάζει εκεί όπου δεν υπάρχει πάτος: στην απληστία.

Η καλή όρεξη είναι μια μικρή φιλοσοφία της ζωής. Είναι να μπορείς να γεύεσαι χωρίς να καταβροχθίζεις, να απολαμβάνεις χωρίς να ιδιοποιείσαι, να χορταίνεις χωρίς να αδιαφορείς για εκείνον που δεν έχει να φάει. Είναι να καταλαβαίνεις πως το φαγητό γίνεται γιορτή όταν μοιράζεται και πως ένα τραπέζι αποκτά πραγματική αξία όχι από τα εδέσματα που το φορτώνουν, αλλά από τους ανθρώπους που κάθονται γύρω του.

Κι ύστερα είναι η κοινωνία μας, αυτό το μεγάλο εστιατόριο των ανισοτήτων. Κάποιοι παραγγέλνουν ασταμάτητα, κάποιοι άλλοι μαζεύουν τα ψίχουλα, κι οι πρώτοι έχουν το θράσος να τους εξηγούν πως η φτώχεια είναι θέμα κακής διαχείρισης. Οι χορτάτοι δίνουν συμβουλές εγκράτειας στους πεινασμένους, όπως ακριβώς οι ισχυροί διδάσκουν την υπομονή στους αδύναμους.

Και το πιο παράξενο; Δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν. Είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περισσότερα απ’ όσα μπορούν να καταναλώσουν και εξακολουθούν να θέλουν να τα πάρουν όλα.

Ίσως, τελικά, η καλή όρεξη να μην είναι να θέλεις πολλά. Να είναι να ξέρεις τι αξίζει να γευτείς, πότε έχεις χορτάσει και πότε πρέπει να αφήσεις κάτι στο τραπέζι για τον επόμενο.

Γιατί υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που τρώει με όρεξη και σ’ εκείνον που καταβροχθίζει τον κόσμο.

Ο πρώτος απολαμβάνει τη ζωή. Ο δεύτερος δεν αφήνει ζωή για τους υπόλοιπους.