Τίποτε δεν ανεβαίνει για πάντα. Ούτε τίποτε κατεβαίνει χωρίς να αφήνει πίσω του το ενδεχόμενο μιας νέας ανόδου. Η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, αλλά μια σκάλα με σκαλοπάτια που άλλοτε μας φέρνουν πιο κοντά στον ουρανό κι άλλοτε μας θυμίζουν πόσο χώμα έχουμε ακόμη στα παπούτσια μας.
Στην άνοδο ο άνθρωπος αποκτά ύψος. Κερδίζει χρήματα, εξουσία, αναγνώριση, φίλους που μέχρι χθες δεν γνώριζαν την ύπαρξή του. Οι πόρτες ανοίγουν ευκολότερα, τα χαμόγελα πολλαπλασιάζονται και οι κόλακες ανακαλύπτουν ξαφνικά τις αρετές του. Είναι παράξενο πόσο γρήγορα αλλάζει η γνώμη των ανθρώπων για κάποιον, όταν αλλάζει η θέση του στην κοινωνική κλίμακα.
Στην κάθοδο, όμως, αρχίζει η πραγματική απογραφή. Οι φίλοι λιγοστεύουν, τα τηλέφωνα σιωπούν, οι παλιές βεβαιότητες ξεφλουδίζουν. Εκείνος που χθες θεωρούνταν σπουδαίος ανακαλύπτει πως η σπουδαιότητά του είχε πολλούς ενοικιαστές, αλλά ελάχιστους ιδιοκτήτες. Κάποιοι αγαπούσαν τον άνθρωπο· οι περισσότεροι αγαπούσαν το ύψος στο οποίο βρισκόταν.
Κι όμως, η άνοδος δεν είναι πάντοτε επιτυχία ούτε η κάθοδος αποτυχία. Υπάρχουν άνθρωποι που ανεβαίνουν πατώντας πάνω σε άλλους και άνθρωποι που κατεβαίνουν επειδή αρνήθηκαν να γονατίσουν. Υπάρχουν κορυφές που είναι απλώς εξώστες της ματαιοδοξίας και πτώσεις που αποδεικνύονται απελευθερωτικές, επειδή απαλλάσσουν τον άνθρωπο από το βάρος μιας ζωής που δεν του ανήκε.
Η κοινωνία χειροκροτεί την άνοδο και χλευάζει την πτώση. Λατρεύει τους νικητές, όχι επειδή γνωρίζει πώς νίκησαν, αλλά επειδή ελπίζει να βρεθεί κάποτε στη θέση τους. Τους ηττημένους τούς εγκαταλείπει, λες και η δυστυχία είναι μεταδοτική και η αποτυχία προσωπικό ελάττωμα. Έτσι, οι άνθρωποι μαθαίνουν να κρύβουν τις πληγές τους και να διαφημίζουν τις επιτυχίες τους. Η βιτρίνα γίνεται σημαντικότερη από το περιεχόμενο και η ζωή μετατρέπεται σε διαγωνισμό ύψους, όπου κανείς δεν ρωτά τι άφησε πίσω του εκείνος που ανέβηκε.
Υπάρχει, ωστόσο, ένα μέτρο που δεν το γνωρίζουν οι σκάλες: το ανθρώπινο ανάστημα. Δεν μετριέται από το πόσο ψηλά έφτασες, αλλά από το αν κράτησες την αξιοπρέπειά σου όταν ανέβαινες και αν διατήρησες την ανθρωπιά σου όταν κατέβαινες.
Γιατί η άνοδος δοκιμάζει τον χαρακτήρα με τον πειρασμό της αλαζονείας, ενώ η κάθοδος τον δοκιμάζει με τον πειρασμό της απελπισίας. Η πρώτη σε προκαλεί να πιστέψεις πως είσαι ανώτερος από τους άλλους. Η δεύτερη να πιστέψεις πως αξίζεις λιγότερο από αυτούς.
Και τα δύο είναι ψέματα.
Στο τέλος, άλλωστε, όλοι κατεβαίνουν. Από θρόνους, αξιώματα, βάθρα, οικονομικές αυτοκρατορίες και μικρές προσωπικές εξουσίες. Η διαφορά βρίσκεται στο αν, όταν έρθει η ώρα της καθόδου, θα υπάρχει ακόμη κάποιος να σου κρατήσει το χέρι ή αν θα ανακαλύψεις πως ολόκληρη η ζωή σου ήταν ένα ασανσέρ γεμάτο αγνώστους.
Το δύσκολο δεν είναι να ανέβεις. Είναι να μη μικρύνεις όταν ψηλώσεις και να μη χάσεις το ανάστημά σου όταν πέσεις.
Γιατί η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να βρεθείς χαμηλά. Είναι να έχεις ανέβει τόσο ψηλά και να έχεις πέσει τόσο χαμηλά, ώστε ννα έχεις ξεχάσει πώς είναι να στέκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου