Το στηθοσκόπιο ακούει την καρδιά, όχι όσα τη βαραίνουν.
Ακούει τα φυσήματα, όχι τις λέξεις που κατάπιε ο ασθενής. Τον ρόγχο των πνευμόνων, όχι τον αναστεναγμό εκείνου που κουράστηκε να αναπνέει μέσα σε μια ζωή που δεν του χωράει. Ακούει τον ρυθμό, όχι την αγωνία που τον επιταχύνει.
Δεν ακούει τη μοναξιά πίσω από την κλειστή πόρτα, τον φόβο πίσω από το χαμόγελο, την αξιοπρέπεια που κρύβεται κάτω από τη νοσοκομειακή ρόμπα.
Κι όταν ο γιατρός σκύβει πάνω από το στήθος, ακούει έναν οργανισμό. Για να ακούσει τον άνθρωπο, πρέπει να βγάλει για λίγο το στηθοσκόπιο από τ’ αυτιά του.
Γιατί υπάρχουν ήχοι που δεν μεταδίδονται με σωληνώσεις και μεμβράνες. Χρειάζονται κάτι πιο σπάνιο από την ακοή.
Χρειάζονται κάποιον που να θέλει πραγματικά να ακούσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου