Λίγο πριν κοιμηθεί στο χειρουργείο, ο άνθρωπος βλέπει πρόσωπα πίσω από μάσκες. Δεν ξέρει ποια χαμόγελα κρύβονται από κάτω, ποιες σκέψεις συνοδεύουν τα χέρια που πλησιάζουν το σώμα του. Ξέρει μόνο πως πρέπει να εμπιστευτεί τους αγνώστους.
Κάπου ανάμεσα στο φως του προβολέα και στο σκοτάδι της αναισθησίας, η ζωή τού περνά σαν ταινία χωρίς υπότιτλους. Πρόσωπα που αγάπησε, δρόμοι που δεν περπάτησε, λέξεις που κράτησε μέσα του. Όλα όσα θεωρούσε δεδομένα στέκονται τώρα απέναντί του σαν δανεικά πράγματα που πρέπει να επιστραφούν.
Κλείνει τα μάτια. Οι μάσκες παραμένουν. Μόνο που τώρα, πίσω τους, δεν υπάρχουν απλώς γιατροί. Υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους εμπιστεύεται το αύριο, χωρίς να γνωρίζει ούτε το όνομά τους.
Ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη στιγμή της ανθρώπινης ύπαρξης: να παραδίδεις τη ζωή σου σε ξένα χέρια, ελπίζοντας πως πίσω από τις μάσκες κατοικεί η ανθρωπιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου