Υπάρχει κάτι παράδοξο στον Εύριπο: για να αναζητήσεις τη γαλήνη, πρέπει πρώτα να σταθείς μπροστά στην ταραχή. Να κοιτάξεις τα νερά που αλλάζουν κατεύθυνση, που πηγαίνουν κι έρχονται σαν να διαφωνούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, και να αναρωτηθείς αν τελικά η γαλήνη είναι ένας τόπος ή ένας τρόπος να κοιτάζεις τα πράγματα.
Η γέφυρα της Χαλκίδας στέκεται πάνω από αυτή την αέναη διαφωνία του νερού. Οι άνθρωποι περνούν βιαστικοί, τα αυτοκίνητα διασχίζουν τη στεριά, η πόλη συνεχίζει τον θόρυβό της. Κάτω όμως από όλα αυτά, ο Εύριπος επιμένει στη δική του μυστική συνομιλία με τον χρόνο.
Τα «τρελά νερά» έχουν κάτι βαθιά ανθρώπινο. Κινούνται προς μια κατεύθυνση και ύστερα επιστρέφουν. Όπως οι σκέψεις. Όπως οι έρωτες. Όπως οι άνθρωποι που κάποτε απομακρύνονται για να καταλάβουν πού πραγματικά θέλουν να επιστρέψουν.
Ίσως γι’ αυτό η γαλήνη που αναζητούμε δεν βρίσκεται ποτέ εκεί όπου την περιμένουμε. Δεν είναι η απουσία θορύβου, ούτε η ακινησία, ούτε μια ζωή απαλλαγμένη από ανατροπές. Είναι η στιγμή που παύουμε να απαιτούμε από τον κόσμο να είναι διαφορετικός από αυτό που είναι.
Κοιτάζοντας τον Εύριπο, καταλαβαίνει κανείς πως ακόμη και η αναστάτωση έχει τον ρυθμό της. Το νερό δεν χάθηκε επειδή άλλαξε πορεία. Δεν απέτυχε επειδή γύρισε πίσω. Δεν χρειάστηκε να αποφασίσει μια για πάντα προς τα πού θα κινηθεί. Συνέχισε απλώς να είναι νερό.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η δική μας δυσκολία. Θέλουμε να έχουμε αποφασίσει. Ποιοι είμαστε, ποιον αγαπάμε, πού πηγαίνουμε, τι αφήνουμε πίσω. Θέλουμε τις ζωές μας χαραγμένες σαν δρόμους πάνω σε χάρτη, ενώ μέσα μας κυκλοφορούν νερά που αλλάζουν κατεύθυνση.
Η γαλήνη, λοιπόν, μπορεί να μην είναι η λύτρωση από την εσωτερική ταραχή. Μπορεί να είναι η συμφιλίωση μαζί της.
Κάποτε, ίσως, μαθαίνουμε να στεκόμαστε πάνω στη δική μας γέφυρα και να κοιτάζουμε χωρίς φόβο τα νερά που αλλάζουν. Να μην τα αποκαλούμε «τρελά» επειδή δεν υπακούουν στις δικές μας ανάγκες για τάξη. Να τα αφήνουμε να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να κινούνται.
Γιατί η ζωή δεν μας υποσχέθηκε ποτέ ήρεμα νερά.
Μας υποσχέθηκε μόνο πως, ακόμη κι όταν όλα μέσα μας αναποδογυρίζουν, κάπου ανάμεσα στην επιστροφή και την αναχώρηση, υπάρχει πάντα μια στιγμή που το νερό γαληνεύει -όχι επειδή σταμάτησε, αλλά επειδή εμείς πάψαμε να του ζητάμε να σταματήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου