Η ροή του Ευρίπου.

Ο Εύριπος αλλάζει κατεύθυνση. Δεν κυλά πάντοτε προς τα εκεί που περιμένει κανείς. Τα νερά του πηγαίνουν και επιστρέφουν, σαν να θυμούνται πως τίποτα στη φύση δεν είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί μια ευθεία γραμμή.

Ίσως γι’ αυτό τα γενέθλια μοιάζουν λίγο με τον Εύριπο.

Κάθε γενέθλια είναι μια μικρή στάση στην όχθη του χρόνου. Για μια στιγμή ο άνθρωπος κοιτάζει πίσω, όχι για να μετρήσει απλώς χρόνια, αλλά για να δει τη διαδρομή του. Όσα έφυγαν, όσα έμειναν, όσα χάθηκαν και όσα, παράξενα, επέστρεψαν όταν πια δεν τα περίμενε.

Γιατί η ζωή δεν προχωρά πάντοτε μπροστά. Έχει τις δικές της παλίρροιες. Έρωτες επιστρέφουν στη μνήμη, άνθρωποι επιστρέφουν στη ζωή, παλιές επιθυμίες ξαναβρίσκουν φωνή. Κάποιες φορές χρειάζεται να γυρίσει κανείς πίσω για να καταλάβει πόσο μακριά έχει φτάσει.

Και κάθε καινούργια ηλικία δεν είναι απλώς ένας αριθμός που προστίθεται. Είναι μια αλλαγή ροής. Μια ευκαιρία να αλλάξει κανείς κατεύθυνση χωρίς να αισθάνεται πως προδίδει εκείνον που υπήρξε.

Ίσως αυτό να είναι και το βαθύτερο νόημα μιας ευχής γενεθλίων: όχι να μείνει η ζωή ίδια, αλλά να εξακολουθήσει να ρέει. Να έχει χώρο για ανατροπές, επιστροφές, καινούργιους ανθρώπους, απρόβλεπτες χαρές και όνειρα που δεν πρόλαβαν ακόμη να γεράσουν.

Ο Εύριπος δεν φοβάται να αλλάξει φορά.

Και ίσως αυτό να ευχόμαστε σε έναν άνθρωπο στα γενέθλιά του: να μη φοβηθεί ποτέ να αλλάξει τη δική του.

Να φύγει όταν πρέπει, να επιστρέψει όταν αξίζει, να αγαπήσει ξανά, να ονειρευτεί από την αρχή.

Γιατί τα χρόνια δεν είναι η ηλικία μας.

Είναι οι φορές που αλλάξαμε ροή και, αντί να χαθούμε, ξαναβρήκαμε τη θάλασσα.

Κι εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ανθρώπινο μάθημά του: η αλλαγή κατεύθυνσης δεν σημαίνει απαραίτητα αστάθεια. Μερικές φορές σημαίνει πως κάποιος εξακολουθεί να ακούει τον κόσμο.

Στη ζωή, άλλωστε, οι πιο μεγάλες αυταπάτες αρχίζουν όταν θεωρούμε πως πρέπει πάντοτε να πηγαίνουμε προς τα εκεί που είχαμε αποφασίσει.

Ο Εύριπος κάνει κάτι πιο ειλικρινές.

Πηγαίνει.

Και επιστρέφει.

Και μέσα σε αυτή την αέναη παλινδρόμηση αποκαλύπτει πως η ζωή δεν είναι ποτάμι που γνωρίζει από πριν τη θάλασσα του. Είναι νερό που ψάχνει κάθε τόσο τη δική του κατεύθυνση.

Κι ίσως τελικά ελεύθερος να μην είναι εκείνος που ξέρει πού πηγαίνει, αλλά εκείνος που μπορεί ακόμη να αλλάξει ροή.