Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά.

 

Υπάρχουν ευχές που λέγονται από συνήθεια και υπάρχουν ευχές που κουβαλούν μέσα τους έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Το «να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά» ανήκει στις δεύτερες. Δεν είναι απλώς μια ευχή για μακροζωία. Είναι μια ευχή να αντέξει ο άνθρωπος τον χρόνο χωρίς να παραδοθεί σε αυτόν.

Τα ψηλά βουνά δεν μετρούν τη ζωή τους με ημερολόγια. Μετρούν χειμώνες. Έχουν γνωρίσει χιόνια, καταιγίδες, ξηρασίες, κεραυνούς και ανέμους που κατέβηκαν από τον ουρανό για να τα δοκιμάσουν. Κι όμως, εκείνα παραμένουν. Όχι επειδή δεν πληγώνονται, αλλά επειδή ξέρουν να μένουν όρθια.

Ίσως γι’ αυτό οι παλιοί δεν εύχονταν απλώς «χρόνια πολλά». Έβλεπαν τη ζωή λιγότερο ως αριθμό και περισσότερο ως αντοχή. Δεν είχε τόση σημασία πόσα χρόνια θα περάσουν, όσο το τι άνθρωπος θα απομείνει όταν περάσουν. Γιατί μπορεί κανείς να γεράσει πολύ και να μη ζήσει πραγματικά ούτε μία μέρα. Και μπορεί να ζήσει λιγότερο, αλλά να αφήσει πίσω του κάτι ψηλό, όπως αφήνει το βουνό τη σκιά του στην κοιλάδα.

Το βουνό έχει και μια άλλη αρετή: δεν κατεβαίνει για να γίνει αρεστό. Δεν χαμηλώνει το ύψος του για να χωρέσει στις επιθυμίες των άλλων. Στέκει εκεί, με την πέτρα του, τα δέντρα του, τις πληγές του και τον ουρανό πάνω του. Δεν ζητά την αποδοχή κανενός. Ίσως αυτή να είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές ελευθερίας για τον άνθρωπο: να μπορεί να παραμένει αυτό που είναι χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να αποδεικνύει την αξία του.

Και υπάρχει κάτι ακόμη. Τα ψηλά βουνά δεν είναι μόνο ύψος. Είναι και μοναξιά. Όσο ανεβαίνει κανείς, τόσο λιγοστεύουν οι φωνές, οι δρόμοι, τα πλήθη. Εκεί πάνω ακούγεται διαφορετικά η σιωπή. Ίσως επειδή η ζωή, όταν απομακρύνεται από τον θόρυβο, ξαναβρίσκει το πραγματικό της μέγεθος.

Να ζήσεις, λοιπόν, σαν τα ψηλά βουνά δεν σημαίνει να ζήσεις μακριά από τις δυσκολίες. Σημαίνει να μην αφήσεις τις δυσκολίες να αποφασίσουν το ύψος σου. Να έρθουν οι χειμώνες, αλλά να μη γίνεις χειμώνας. Να έρθουν οι άνεμοι, αλλά να μη χάσεις τις ρίζες σου. Να περάσουν άνθρωποι, έρωτες, απώλειες, χαρές και απογοητεύσεις, χωρίς κάθε φορά να αλλάζει η μορφή της ψυχής σου.

Γιατί στο τέλος η ζωή δεν ζητά από τον άνθρωπο να μείνει άφθαρτος. Αυτό δεν το κατάφερε ούτε η πέτρα. Ζητά κάτι πιο δύσκολο: να μείνει όρθιος με τις ρωγμές του.

Και ίσως αυτή να είναι η αληθινή σημασία της παλιάς ευχής. Να ζήσεις πολλά χρόνια, αλλά όχι απλώς πολλά. Να ζήσεις με ύψος. Να σε χτυπήσουν οι καιροί και να μη σε κάνουν χαμηλό. Να περάσει ο χρόνος από πάνω σου και, όταν κάποτε κοιτάξεις πίσω, να μοιάζει όχι με βάρος που κουβάλησες, αλλά με το βουνό που ανέβηκες.

Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά.

Και να μη χρειαστεί ποτέ να αποδείξεις σε κανέναν πόσο ψηλά έφτασες.