Η Γέφυρα πάνω από τα Τρελά Νερά.

Υπάρχουν τόποι όπου η φύση μοιάζει να έχει αποκτήσει χαρακτήρα. Ο Εύριπος είναι ένας από αυτούς.

Στη Χαλκίδα, η γέφυρα δεν ενώνει απλώς δύο όχθες. Στέκεται πάνω από ένα νερό που αρνείται να υπακούσει στην απλή λογική της θάλασσας. Τα περίφημα «τρελά νερά» του Ευρίπου αλλάζουν κατεύθυνση, άλλοτε προς τη μία και άλλοτε προς την άλλη πλευρά, σαν να μην έχουν αποφασίσει ακόμη πού θέλουν να πάνε.

Κι έτσι η γέφυρα αποκτά μια παράξενη συμβολική δύναμη: από πάνω της περνά ο άνθρωπος, από κάτω της περνά ο χρόνος.

Το νερό αλλάζει, η γέφυρα μένει. Ή μάλλον, μένει για λίγο -όσο μένουν όλα όσα φανταζόμαστε ακίνητα. Γιατί κάτω από κάθε σταθερότητα υπάρχει μια κρυφή κίνηση. Και ίσως αυτό είναι το μεγάλο μάθημα του Ευρίπου: δεν είναι η αλλαγή που μας αποσυντονίζει· είναι η απαίτησή μας να μένουν τα πράγματα πάντα ίδια.

Τα «τρελά νερά» δεν είναι τρελά. Εμείς τα λέμε έτσι επειδή δυσκολευόμαστε να συμφιλιωθούμε με κάτι που αλλάζει κατεύθυνση χωρίς να ζητά την άδειά μας.

Και πάνω στη γέφυρα, ανάμεσα στη στεριά και στη θάλασσα, ο άνθρωπος περπατά για λίγο πάνω από αυτή την αμφιβολία.

Ίσως γι’ αυτό ο Εύριπος θυμίζει τόσο πολύ τη ζωή.

Ποτέ δεν ξέρεις προς τα πού πηγαίνει το νερό. Ξέρεις μόνο ότι θα αλλάξει.